De Duitse kanselier Friedrich Merz brengt deze week een driedaags bezoek aan China. De hoge bezoekers volgen elkaar aan een snel tempo op in Peking dat door de zigzags van VS-president Donald Trump straalt als een plek van grote stabiliteit. Een plek waar nog afspraken kunnen gemaakt worden. Een baken die weerstand bood aan Trump, de volgende op de drukke bezoekerslijst.
Bondgenoten van VS
Merz arriveerde met een zeer uitgebreide delegatie waarin veel grote ondernemers met grote zorgen. De relaties met de VS zijn onvoorspelbaar, zelfs zware sancties tegen de EU met haar digitale voorschriften zijn niet uitgesloten. In Europa blijft de oorlog in Oekraïne zwaar wegen, het Duitse pacifisme is alvast gesneuveld.
De mondiale autonijverheid raakt door Trumps klimaatnegationisme en door China’s grote technologische voorsprong, gefragmenteerd en geregionaliseerd. Komt daar nu bij dat de kooplust van de 1,4 miljard Chinezen, onder meer door de aanslepende vastgoedcrisis, afneemt terwijl de productie blijft stijgen. Dat vergroot natuurlijk de druk om nog meer uit te voeren. Hoe die druk te weerstaan? Tarieven, vindt Parijs, Berlijn aarzelt. De Duitsers hebben hoe dan ook veel concrete redenen om met de Chinezen te gaan praten.
Ze zijn voorafgegaan door veel anderen. De Franse president Emmanuel Macron, de Britse premier Keir Starmer, de Canadese premier Mark Carney, topbezoekers uit Finland, Zuid-Korea. Allemaal traditionele bondgenoten van de VS die door Trump’s aanpak, het noorden kwijtraken. Sinds Trump weer in he Witte Huis zit, zijn er al 12 leiders van ‘bondgenoten’ in Peking ontvangen.
Symbolisch
Voor die ‘bondgenoten’ heeft het vaak meer een symbolisch dan een zakelijk karakter. Het bezoek van Carney kwam er na een lange periode van kilte met onder meer beschuldigingen van Chinese inmenging in Canada’s aangelegenheden. De premier ging naar huis met een handelsakkoord dat een grote tariefverlaging voor Chinese elektrische voertuigen (EV) inhield, wel beperkt in aantal. Nogal mager dus, maar genoeg om Trump’s razernij uit te lokken
Van Starmer bekwam China de bouw van een nieuwe zeer grote ambassade in Londen. Macron keerde in december met lege handen huiswaarts. “Schaar u aan de kant van de geschiedenis” zei China’s president-partijleider Xi Jinping toen Macron aandrong om Rusland niet langer te steunen in zijn oorlog tegen Oekraïne.
Peking maakt zich klaar voor nog meer bezoekers. Donald Trump reist eind maart voor een driedaags bezoek, zijn eerste sinds 2017. De communicatie tussen beide landen is ’uitstekend’, aldus Trump, ze is ‘goed’, aldus Xi. Voor de VS-president blijft China doelwit nummer één. Maar hij heeft respect de duidelijke manier waarop et Trump van antwoord dient; misschien is respect wel een te sterk woord voor hem, dan toch minstens ontzag. Een voorbeeld voor anderen.
Zelfzeker
Xi profiteert van elk bezoek om zijn gasten diets te maken de realiteit voor ogen te zien. Die realiteit is de macht van China op alle terreinen, ook technologisch en wetenschappelijk. China heeft van niemand adviezen te krijgen, aldus de boodschap.
Bovendien kan men zich beter niet mengen in wat Peking als interne aangelegenheden beschouwt. Zoals de Oeigoeren in Xinjiang en vooral niet de kwestie Taiwan. Japan ondervindt dat momenteel aan den lijve. De nieuwe premier, Sanae Takaichi, verklaarde in november voor het parlement dat een aanval op Taiwan mogelijk een existentiële crisis voor Japan kan betekenen en tot militaire actie kan leiden. Sindsdien is er niet alleen een diplomatieke crisis, bijna dagelijks worden Japanse bedrijven op een zwarte lijst gezet omdat ze mogelijk ook voor defensie werken en er reizen nog nauwelijks Chinezen naar Japan.
Vorig jaar beperkte China plotseling de uitvoer an zeldzame metalen, een sector waarin het een bijna-monopolie heeft. Peking dwong de VS tot plooien. China is dus zeker niet vies van drukkingsmiddelen. Tot en met in tentoonstellingen waaruit het zaken doet weghalen die het bewind niet zinnen, zoals het onlangs in Thailand deed waar elke verwijzing naar Tibet en de Oeigoeren er moest aan geloven. Een methode waar Trump zeker begrip voor heeft.
