William Rivers Pitt met Scott Ritter. Oorlog tegen Irak. Wat George W. Bush ons niet vertelt. Uitgeverij Het Spectrum/Standaard Uitgeverij, Utrecht/Antwerpen, 2002. 79 blz, 10 Euro
De VS blijven bij hun oorlogsplannen en doen voorbereidende bombardementen in Irak. Maar het Pentagon moet nog even wachten. Hefboom is de onlangs door de VN-veiligheidsraad gestemde resolutie 1441, waarvan de tekst grotendeels door de VS zelf is opgesteld. De resolutie legt Irak een uitermate streng inspectieregime op. De voorwaarden zijn zo strikt opgesteld, dat de VS ervan overtuigd zijn dat Irak zal falen. Oorlog is dus zo goed als onvermijdelijk, aldus de haviken in Washington.
Scott Ritter voert al enkele jaren een verbeten campagne tegen het Irak-beleid van Washington, door het hele verhaal van de wapeninspecties te doorprikken. Scott Ritter was van 1991 tot 1998 VN-wapeninspecteur in Irak. Veel van Scott Ritters argumenten en stellingen zijn al uitgebreid in de media gekomen, maar niet altijd kreeg hij voldoende ruimte voor het hele verhaal. William Rivers Pitt heeft in de zomer Scott Ritter uitgebreid geïnterviewd en het resultaat daarvan is het boekje: Oorlog tegen Irak. Wat George W. Bush ons niet vertelt. Het interessante aan Scott Ritter is dat hij niet meteen het profiel heeft van de klassieke vredesactivist. In de inleiding schrijft de auteur: "Scott Ritter is een patriot, een man met een bewonderenswaardige staat van dienst voor zijn land. Hij is lid van de Republikeinse Partij en hij stemde voor Bush bij de presidentsverkiezingen van 2000." Verder omschrijft hij zichzelf overigens als ‘pro-Israël’. Maar hij voegt er in een adem aan toe dat een oorlog tegen Irak juist het ergste is wat Israël kan overkomen.
Het interview is uiteraard grotendeels gewijd aan de wapeninspecties. Op de vraag of Irak nog massavernietigingswapens bezit antwoordt Ritter: "Het is geen zwart-witkwestie, zoals sommige mensen in de regering Bush willen doen geloven. Zonder twijfel heeft Irak niet volledig voldaan aan zijn ontwapeningsverplichtingen zoals die door de Veiligheidsraad in zijn resolutie zijn uitgevaardigd. Maar aan de andere kant is het zo dat Irak sinds 1998 feitelijk ontwapend is: 90 tot 95 procent van Irak’s massavernietigingscapaciteit is verifieerbaar uitgeschakeld". (p. 27) Vervolgens loopt hij het hele rijtje af, van nucleaire wapens, over chemische en biologische wapens tot de langeafstandsraketten. Telkens toont hij aan dat Irak onmogelijk nog veel in huis kan hebben. Zijn argumenten zijn sterk en het moet gezegd dat er nog niemand zijn stelling overtuigend heeft kunnen weerleggen. Hij besluit dan ook: "Feitelijk hadden we juist veel bewijs dat aangaf dat Irak de resoluties naleefde". (p.46). Kop van jut is het voormalige hoofd van het inspectieteam UNSCOM, Richard Butler. Die legde Irak een uiterst agressief inspectieregime op en hij liet bovendien toe dat de CIA-mensen in de inspectieteams de informatie gebruikten voor spionageactiviteiten die niets met de opdracht van UNSCOM zelf te maken hadden. Volgens Ritter was de VS er eind ‘98 alleen op uit om Irak aan te vallen: "De bommencampagne moest samenvallen met de inspecties: de inspecties moesten ter uitlokking dienen. Richard Butler werd dus aangemoedigd om een schema voor de inspecties te ontwikkelen dat samenviel met het tijdschema voor de Amerikaanse aanval." (p.56) Dat was volgens Ritter de werkelijke reden van het mislukken van UNSCOM. Ritter is er rotsvast van overtuigd dat een oorlog tegen Irak rampzalig zal zijn voor de VS, want het zal uiteindelijk uitdraaien op een "geweldige botsing tussen culturen waar Osama bin Laden op uit was" (p.63). Deze oorlog is niet te winnen en zal uiteindelijk de achteruitgang betekenen van de Amerikaanse invloed in de wereld. "Het zou vernietigend kunnen zijn voor onze economie". (p.64)
Overigens gelooft Ritter niet dat olie een factor van belang is, omdat van zodra aan de sancties een eind komt "we alle olie die we willen, krijgen van Irak".( p.67) Waarom de VS Irak dan wel willen aanvallen maakt hij niet duidelijk. De enige reden die hij ziet is van ideologische aard. Hier loopt Ritters redenering wat mank en toont hij zich eerder naïef. Ritter moet duidelijk niets weten van wat hij de neoconservatieven in de regering Bush noemt. Het gaat meer bepaald over Donald Rumsfeld, Paul Wolfowitz en Richard Perle die de teugels in handen houden van de regering en het leger. Hij spaart ze niet: "Donald Rumsfeld was politiek dood. Niemand dacht dat Donald Rumsfeld mogelijkheden in zich had. Paul Wolfowitz (de nr. 2 in het Pentagon – nvdr.) werd gezien als een volslagen gek van uiterst rechts. Richard Perle werd niet voor niets ‘De Prins van het kwaad’ genoemd. Dit zijn drie mensen die voorbeschikt leken te zijn om de rest van hun politiek leven te spenderen met kritiek leveren vanaf de zijlijn, zoals ze het hele vorige decennium hebben gedaan. En nu zitten ze plotseling in de regering." (p.67)
Tenslotte spreekt Ritter zich uit over de inspecties zelf. Die vindt hij welk degelijk noodzakelijk. Irak heeft volgens hem geen andere keus dan "onvoorwaardelijk akkoord te gaan met de absolute eis om de inspecteurs weer in het land toe te laten". (p. 71) Maar hij wil dat het via eerlijke diplomatie verloopt en in een "sfeer van vertrouwen". "Ik geloof dat als er in december 1998 sparake zou zijn geweest van een eerlijke tussenpersoon, Richard Butler nooit in staat zou zijn geweest het hele proces zo te manipuleren als hij gedaan heeft. " (p.71-72).
Ludo De Brabander
(Uitpers, nr. 36, 4de jg., december 2002)
