De militaire agressie tegen Venezuela en de ontvoering van president Maduro vormen een flagrante schending van het internationaal recht. Een van de belangrijkste principes van het Handvest van de VN is het verbod op “het gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van een staat” (art 2.4).
Venezuela is het zoveelste slachtoffer van een imperialistische agressie. Het begon met een militaire opbouw van de Caraïben onder het valse voorwendsel van de strijd tegen de drugs. Ondertussen doet President Trump zelfs geen enkele moeite om te verbergen dat deze militaire agressie er moet voor zorgen dat de VS toegang krijgt tot de enorme olievoorraden van Venezuela. Hij doet dat met platte koloniale argumenten en de bewering dat Venezuela “eenzijdig Amerikaanse olie, Amerikaanse activa en Amerikaanse platforms heeft in beslag genomen en verkocht (…) Ze hebben al onze bezittingen afgepakt. Het waren onze bezittingen (…) de grootste diefstal van Amerikaans eigendom in de geschiedenis van ons land.”
Hij maakt duidelijk dat Latijns-Amerika tot de achtertuin van Washington behoort en dat regimes die zich niet onderwerpen desnoods met geweld worden verwijderd. Hoewel dat geen nieuw beleid is wordt het onder Trump terug versterkt zoals aangekondigd in de Nationale Veiligheidsstrategie van enkele weken geleden. Daarin is sprake van de “de toepassing van de Monroedoctrine het herstel van de Amerikaanse dominantie in het westelijk halfrond en de bescherming van ons grondgebied en onze toegang tot belangrijke geografische gebieden in de hele regio.” De boodschap aan de wereld is meer dan ooit wat Trump zelf de Donroe doctrine noemt: VS-dominantie over de Westelijke hemisfeer waar geen andere buitenlandse machten zullen worden getolereerd.
Het Witte Huis laat er geen twijfel over bestaan dat ‘America first’ het leidende principe is en niet het internationaal of nationaal rechtssysteem. Dat het Witte huis het ook niet nodig vond om het Congres vooraf om toestemming te vragen is na een jaar met Trump aan de macht niet eens meer verwonderlijk. Maar wat wel verbazend is, zijn de lauwe en vaak schandalige reacties vanuit Europa op Trumps arrogante machtspolitiek. Ook nu weer geen woord van afkeuring vanwege de EU of onze regering over deze zware schendingen van de internationale regels. Alsof het normaal is dat het ene land een ander land zomaar kan binnenvallen, de president kan ontvoeren om vervolgens aan te kondigen dat de VS tijdelijk het bestuur van het land en de controle over de bodemrijkdommen zullen overnemen.
Na de weigering om sancties op te leggen aan Israël omwille van de genocide in Gaza, de koloniale bezetting van de Palestijnse gebieden en het Apartheidssysteem, zijn we opnieuw getuige van de Europese hypocrisie. Terwijl Rusland met sancties wordt overladen omwille van zijn agressie tegen Oekraïne dekken de Europese Unie en de meeste lidstaten het imperiale gedrag van hun bondgenoot in Washington met de mantel der liefde toe.
De geschiedenis zal uitwijzen wat de gevolgen zullen zijn van deze laffe Europese kruiperigheid voor Washington. Met die houding bevestigt het Europees leiderschap alleszins de vazalstatus van Europa om zich trouw en volgzaam op te stellen. Een houding waar we al zo vaak getuige van waren. We hebben eerder al kunnen ervaren hoe Trump zijn NAVO-bondgenoten verplichtte om 5% van het BBP uit te geven voor militaire uitgaven. Dat was niet alleen om zijn wapenindustrie te bedienen, maar ook om Europa te instrumentaliseren voor de dominantie van de VS in de wereld.
Ook in Europa groeit het Trumpisme, dat kiest voor besparingen op de publieke dienstverlening ten gunste van het militarisme. Extreemrechts wordt daar slapend rijk van. We weigeren blijkbaar lessen te trekken uit de geschiedenis waar de combinatie van extreemrechts en militarisme gezorgd heeft voor miljoenen slachtoffers. Het is een trieste vaststelling dat Europa in toenemende mate bestuurd lijkt te worden door incompetente slippendragers.
Het volk heeft geen nood aan een nieuw Irak, Afghanistan, Libië of aan andere koloniale oorlogen. Als we kiezen voor een duurzame en vreedzame toekomst voor iedereen op deze aarde dan hebben we Europese leiders nodig die werk willen maken van een rechtvaardige wereldorde waar het respect voor het internationaal recht en de mensenrechten met inbegrip van het recht voor iedereen om toegang te hebben tot essentiële bestaansvoorzieningen, essentieel zijn.
Het Europees stilzwijgen is meer dan louter lafheid, het is medeplichtigheid aan imperiaal machtsvertoon en de wetten van de jungle.
