De grote “vredesconferentie” over de oorlog in Oekraïne, leverde een communiqué op ondertekend door 82 vertegenwoordigde landen en instanties. Een succes? Niet als men naar het objectief van de initiatiefnemers kijkt: het “globale zuiden” (wat dat ook moge betekenen) stelling doen kiezen tegen Moskou. Het bleef een “westerse affaire”.
Er waren vooreerst opmerkelijke afwezigen, buiten agressor Rusland zelf: China was er niet, Pakistan volgde dat. Brazilië was er alleen als “waarnemer” en schaarde zich niet achter het communiqué.
Verscheidene deelnemers deden dat evenmin. Daaronder Mexico, Thailand, Indonesië, de Verenigde Arabische Emiraten.
India legde uit waarom het niet tekende: door de afwezigheid van Rusland had de conferentie weinig zin. Om tot vrede te komen in Oekraïne moeten alle betrokkenen samengebracht worden om tot een eerlijk akkoord tussen de twee partijen te komen.
Saoedi-Arabië deelde dat standpunt. De internationale gemeenschap moet ernstige onderhandelingen aanmoedigen, er moeten moeilijke compromissen worden gesloten op de weg naar vrede. En daarbij is Russische deelname onontbeerlijk.
Zuid-Afrika tekende niet, onder meer omdat het vreemd vond dat Israël aan die conferentie deelname vijf dagen nadat een VN-commissie Israël schuldig verklaarde aan oorlogsmisdaden. Wat is dan de waarde van een verklaring die zegt ingegeven te zijn door respect voor het internationaal recht.
Met andere woorden: deze “vredestop” in het Zwitserse Stansstad werd wat ervan te verwachten was: een propagandavertoning.
