Venezuela : Commedia dell’ arte
Af en toe licht de nieuwe VS-President Trump een tipje van de sluier. Wat betekenen alle dreigementen over douanetarieven en deportaties?
De eerste tekenen voor de nieuwe relatie tussen de VS en Venezuela waren niet goed. Marco Rubio werd BZ-Minister, hij komt uit de stal van de ideologisch geïnspireerde Cubaanse vluchtelingen en is beslist niet Maduro-vriendelijk. Tegelijk werd echter een diplomaat, Richard Grenell, aangesteld tot bijzonder gezant voor Venezuela. De dag van de ambtsaanvaarding van Trump werd aangekondigd dat er zou onderhandeld worden met Venezuela. Met wie? Met Edmundo Gonzalez? Met Corina Machado? Met Leopoldo López? Wel nee, met President Maduro.
Er werd prompt een akkoord gevonden om oliemaatschappij Chevron toestemming te geven méér olie op te pompen en te exporteren naar de VS, een goede zaak voor beide landen. Hiermee laat Trump weten dat hij impliciet de regering van Maduro erkent en die olie stukken belangrijker vindt dan de duizenden migranten. Maduro wil die met open armen ontvangen.
Migranten tegen olie.
Zo’n zeshonderd duizend Venezolanen leven in de VS. Ze kregen er destijds een beschermd statuut, net zoals de Cubanen vroeger. Dat dreigt President Trump nu af te nemen en die mensen weer naar hun thuisland te sturen. Je kan ze in drie groepen indelen. Sommigen worden gezien als lid van een criminele bende, de ‘Tren de Aragua’. Anderen zijn gegoede middenklasse die zich net als de Cubanen vroeger in de VS willen integreren. De grote groep bestaat echter uit gewone mensen die de miserie in hun land zijn ontvlucht. Zij zijn de prijs die wordt betaald voor de olie.
Het kan Trump geen ene moer schelen wie in Venezuela aan de macht is en of het regime democratisch is dan wel de mensenrechten respecteert. Het zijn de belangen van de VS en van Trump persoonlijk die primeren. Zoals gewoonlijk. Een perfect theaterstukje.
