INTERNATIONALE POLITIEK

Tories storten zich als lemmingen van de kliffen

Image

Bregret verdringt Brexit

“Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was”, schreef Jan Fabre in 1982. Hadden de Britten dit scenario gelezen, de Brexit-volksraadpeging (23 juni 2016) was anders uitgevallen. Maar de Conservatieve eerste minister David Cameron liet zich ringeloren door naieve overmoed.

Hij onderschatte de populisten als partijgenoot Boris Johnson (agitator, sinds 1989 de leugenaar van de Daily Telegraph) en de grofgebekte Nigel Farage (“Raadsvoorzitter Herman Van Rompuy heeft het charisma van een natte dweil”). Hij onderschatte de sensatietabloids. Hij bleef blind voor de giftige erfenis van het Thatcherisme (“I want my money back”).

Koele minnaar

In plaats van hervonden eenheid maakte de definitieve uittreding van het VK uit de Europese Unie vanaf 2020 plaats voor een nachtmerrie. Engnationalisme (jingoisme) en nostalgie naar een verloren wereldrijk mondden uit in een sociale hecatombe en een ongeziene economische crisis. Londen was altijd al een koele minnaar van Europese integratie geweest. Het zag de EU als een losse belangenorganisatie en mikte op een groter marktaandeel. Het zijn maar de verwaseming van de Europese Vrijhandelsorganisatie en de snelle dekoloniseringen die de Britten tot overstap naar de toenmalige EEG dwongen. De aanvraag gebeurde in 1961. Tot hun frustratie bleef de Franse president Charles De Gaulle zijn veto hanteren tot zijn aftreden in 1969. De Conservatief Edward Heath slaagde erin het VK de Unie binnen te loodsen in 1973.

Dat is dus nu door diezelfde Tories ongedaan gemaakt, met als argument het behoud van eigen soevereiniteit. Farage had gouden bergen beloofd, enorme investeringen en een eigen netwerk van internationale handelsovereenkomsten.

Daar komt weinig tot niks van in huis. Will Hutton pakte in The Observer (13 augustus) uit met de noodkreet: “Let’s stop kidding ourselves we’re a rich nation and get real .. the UK’s gone bust” (“Stop met onszelf te bedriegen dat we een rijke natie zijn. Kijk in de spiegel: het VK is bankroet”). Het land is niet langer een kredietverlener, het kan het pond maar rechthouden door “de welwillendheid van vreemden”, zoals Mark Carney, gouverneur van de Britse Centrale Bank (2013-2020), het illusieloos zei. De schuldenlast overtreft met 30% (en groeiend) het eigen vermogen. De staatsschuld is op 20 jaar tijd verdrievoudigd.

Gefaald

Even onverdacht is de inkeer van parlementslid Steve Baker, leider van de vroegere Tory European Research Group, die de deal van Theresa May met de Unie torpedeerde. In The Times en een tv-interview brak hij psychologisch. De Brexit heeft heel wat mensen “angst, woede en depressie” bezorgd. Het Noord-Ierse Protocol botst tegen een muur.

Even onverdacht is Nigel Farage: “Brexit heeft gefaald”.

Even onverdacht is The Spectator, een notoir conservatief weekblad, waaraan Boris Johnson nog meewerkte. Vandaag is het de spreekbuis van extreem liberaal denken. Op 3 juni maakte Kate Andrews brandhout van premier Sunaks beleidskeuzes (“Red Rishi. The Tories are trying on Labour’s clothes”). Op 24 juni vatte de redactie nogmaals de te volgen weg samen in “Europe turns right”: “De ergernis groeit op het continent om regeringen die mateloos uitgeven, mateloos belastingen opleggen, en zich met alles moeien”.

Want er valt wat te herstellen in conservatieve ogen. De gezondheidszorg, de sociale bijstand en het onderwijs slorpen enorme bedragen op. De komende vier jaar moet er 16 % bijkomen, tot 330 miljard£ (384 miljard euro). The Spectator fulmineert tegen Sunaks voornemen om in de huidige begroting 5 miljard vrij te maken voor 30 uren gratis kinderoppas per gezin. De Nationale Gezondheidsdienst is zo goed als geïmplodeerd, personeel én patiënten zijn het slachtoffer geworden van jarenlange besparingen. Ondertussen zijn de belastingen “niet alleen hoger dan ooit in de jaren ’70, maar hoger dan gelijk wanneer na de oorlog”.

Bedrijven zijn er niet beter aan toe. In maart 2021 kondigde Sunak (toen begrotingsminister) een taksverhoging aan met 6 % (nu dus 25%). Voor correct conservatisme is bovendien staatsinterventie, zeker voor prijscontroles, uit den boze. Dat geldt inzonderheid voor de voedselprijzen.

Migranten

The Economist (26 augustus) linkt die noodgreep aan een falende productiviteit, en de warrige migratiepolitiek. Het blad stelt vast dat de ongebreidelde instroom van buitenlanders sinds 2010 steeds minder opbrengt. “In 2015 waren laagbetaalde werklui in de voedselindustrie 30% productiever in Nederland, Frankrijk en Duitsland”. De redenen liggen voor de hand: automatisering hinkt achterop, de beperkingen op inwijking vanaf 2021 zorgen nu al voor arbeiderstekorten (plukkers, bandwerkers, vrachtwagenbestuurders, boeren – de kippenkwekerijen bv. zijn op geen drie jaar met 10 % ingekrompen).

Het opnieuw openzetten van de grenzen bracht geen beterschap, al blijft de inwijking stijgen tot 606.000 vorig jaar. “Brexiteers wanted fewer but higher-skilled immigrants. The opposite happened: fewer than one in seven arrivals last year were skilled workers”. Die laatsten verdienen op jaarbasis ten minste 30.500 euro. The Economist besluit wrevelig: Groot-Brittannië blijft ter plaatse trappelen, het management is incompetent, investeringen blijven uit, de belastingen zijn warrig, de inwijkingsvoorwaarden onduidelijk. William Keegan wijst in The Guardian op de wanhoop van vluchtelingen door armoede, oorlogen en epidemies. Dat kan Londen niet alleen aan, stelt hij. “De impasse met Europa dwingt ons te erkennen dat de uitstap uit de EU een historische vergissing was. Alleen gaat de uiterst rechtse fractie van de Conservatieven dat nooit toegeven. Er heerst een omertà over de bittere ervaringen met en drastische gevolgen van de Brexit”.

Het publiek heeft lak aan dat wegmoffelen. Het belangrijke peilingagentschap YouGov volgt al jaren de publieksopinie na de Brexit. En stelt nu “high levels of Bregret” vast, spijt om de ondoordachte uitstap. Een piek is bereikt op 15 augustus. Nog amper 32% van de Britten steunt Brexit, 51% wil terug in de EU waaronder 18% van voormalige “Leave-voters”; 57% vindt de volksraadpleging van 2016 een stomme fout; 46% eist binnen de tien jaar een nieuw referendum. Maar één op vijf vindt nog dat de regering de Brexit goed heeft aangepakt, tweederde spreekt van een ramp.

Niet dat de Europese leiders populairder worden: 45% kent Ursula von der Leyen niet, 77% fronst bij Charles Michel. Dan nog: 43% vindt dat de EU het stukken beter doet, Londen…10%. Geen wonder dat The Independent (23 augustus) waarschuwt: “Economists have warned of a ‘heightened’ risk of recession after new figures revealed that UK businesses suffered an unexpectedly sharp downturn during August”. De afgrond wenkt.

Print Friendly, PDF & Email

Relevant

De DUP van de Brexithistorie

Opgetogen kreetjes in Brussel en Londen: er is een akkoord over Noord-Ierland. Nou ja, een soort toenadering, die na de platvloerse afwijzingen en toezeggingsbreuken van Boris Johnson en Liz…

Print Friendly, PDF & Email

Re-Brexit in Windsor en Ursula op de thee

Erg veel belangstelling is er beslist niet voor. De Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk vonden vandaag een oplossing voor het niet-opgeloste ‘probleem’ van het Noord-Ierland protokol dat bij…

Print Friendly, PDF & Email

Brexit, de City en Truss

Liz Truss, de nieuwe premier van het Verenigd Koninkrijk, staat voor geen makkelijke opdracht. Ze gaf vandaag een eerste inkijk in haar plannen om de energiecrisis op te lossen.…

Print Friendly, PDF & Email

Laatste bijdrages

In ‘oostelijke’ EU is links verdampt

De fractie van S&D (sociaaldemocraten) blijft veruit de tweede grootste in het EU-parlement. Maar onder die 140 gekozenen zitten bitter weinig afgevaardigden uit nieuwe lidstaten van Centraal-Europa en de…

Print Friendly, PDF & Email

Spanje: Genoeg gefeest!

De 17,8 miljoen Spaanse stemmen voor de Europese verkiezingen veroorzaakten voorbije zondag geen aardverschuivingen. Dat werd, na de verschillende nationale, regionale en lokale verkiezingen die in Spanje plaatsvonden het…

Print Friendly, PDF & Email

De steeds meer gefantaseerde oorlog om Gaza.

Ergens lijkt de teller te blijven, stilstaan. Nog steeds hebben, we het over “meer dan 36.000” dode Palestijnen in Gaza, ondanks de onophoudelijke Israëlische raids en bombardementen en de…

Print Friendly, PDF & Email
De Vlaams-Bourgondische bijdrage aan de Portugese ontdekkingsreizen in de 14de en 15de eeuw

You May Also Like

×