De politieke hongerstakers Tantawan “Tawan” Tuatulanon, 21, en Orawan “Bam” Phupong, 23, stopten op zaterdag 11 maart na 53 dagen hun hongerstaking. “Tawan en Bam willen het publiek laten weten dat we de hongerstaking hebben stopgezet om ons leven te redden en door te gaan met vechten”, zei Tawan in het Facebook-bericht. “De medische staf maakt zich zorgen over onze nieren en andere organen door de lange periode zonder voedsel en water.” De Bangkok Post bevestigde dat ze bij bewustzijn waren en konden communiceren.
Tijdens de staking herhaalden de activisten drie eisen: hervorming van het rechtssysteem, de afschaffing van strikte wetten die het voor mensen in Thailand illegaal maken om de monarchie en de regering te bekritiseren, en de vrijlating van drie activisten aan wie borgtocht werd geweigerd in afwachting van hun proces.
Slechts 1 van de 3 eisen is gedeeltelijk ingewilligd – om alle politieke arrestanten in afwachting van hun proces op borgtocht vrij te laten. Hun twee andere eisen, hervorming van het rechtsstelsel en voor alle politieke partijen om de afschaffing van de wet op majesteitsschennis te steunen, werden niet ingewilligd.
Ze stuitten op felle tegenstand bij de conservatieve publieke opinie. Sinds premier generaal Prayuth Chan-ocha in 2014 de macht greep tijdens een militaire staatsgreep, is het gebruik van majesteitsschenniswettenbovendien uitgebreid. “Tot op heden heeft de Thaise regering weinig politieke wil getoond om iets te doen aan de situatie van de activisten die in hongerstaking zijn”, zei Chanatip Tatiyakaroonwong, onderzoeker voor het regionale kantoor van Amnesty International in Thailand. “Over het algemeen hechten ze onvoldoende belang aan de stemmen van jongeren die betrokken zijn bij de protesten.”
“Mensen hebben gezegd dat de activisten dit doen, wetende dat ze misschien niet eens winnen, maar het is een manier om het publiek de lelijkheid van de rechtbanken, de monarchie en alle belangrijke instellingen te laten zien”, zegt Pavin Chachavalpongpun, die als politieke balling universitair hoofddocent politiek en internationale relaties is aan de Universiteit van Kyoto in Japan.
Steun
In het parlement hebben twee oppositiepartijen, Pheu Thai en Move Forward, opgeroepen om aan twee van de drie eisen van Tawan en Bam te voldoen: de vrijlating van politieke gevangenen en hervorming van het rechtsstelsel. Alleen Move Forward heeft de derde eis aangesneden, waarin wordt opgeroepen tot hervorming – maar niet tot verwijdering – van de majesteitsschenniswet. “De twee oppositiepartijen waren niet bereid hun standpunt te veranderen om het progressiever of radicaler te maken – misschien uit angst hun meer conservatieve basis van zich te vervreemden”, merkt Pravit Rojanaphruk cynisch op in Khaosod English.
Demonstranten tegen de regering in Thailand zijn meestal jongeren, vaak kinderen, die sterk afhankelijk zijn van sociale media om hun boodschap te verspreiden. De zaak van Tawan en Bam heeft meer mainstream media-aandacht gekregen in Thailand dan verwacht, zegt hun advocaat, Kunthika Nutcharut, terwijl grote kranten en televisiezenders in binnen- en buitenland berichtten over de hongerstaking.
Tijdens de protesten hebben de twee geprobeerd een niet-confronterende toon aan te slaan. Hun juridische team adviseerde om in plaats van te proberen de autoriteiten te “dwingen en af te dreigen”, de activisten “smeken en pleiten … met hun eigen lijden”. De aanblik van twee jongvolwassenen die bereid zijn zo dicht bij de dood te komen voor de vrijlating van hun mede-activisten en de integriteit van de instellingen van hun land is zeldzaam. ” Dit is de eerste keer [in Thailand] dat mensen in hongerstaking gaan voor andere mensen”, zei advocaat Kunthika.
“Het is nog steeds niet genoeg om de Thaise regering ertoe aan te zetten de juiste maatregelen te nemen”, besluit Chanatip. “Het is duidelijk dat er meer steun nodig is, zowel nationaal als internationaal, om ervoor te zorgen dat Thailand stopt met zijn hardhandige optreden tegen de vrijheid van meningsuiting en vreedzame vergadering, die leidden tot de hongerstaking.”
