Nieuw links in Europa

Het Chilcot-rapport sprak zich enkel uit over de verantwoordelijkheid van de Britse regering, meer bepaald eerste minister Tony Blair, voor de oorlog tegen Irak in 2003. Ook de Britse media dragen echter een zware verantwoordelijkheid. Met hun bijna unanieme pro-oorlogsretoriek negeerden zij volkomen de argumenten van de vredesbeweging, die door het Chilcot-rapport volledig bevestigd worden.

Met de zege van Jeremy Corbyn aan het hoofd van de Britse Labourpartij heeft al wat links is in Europa weer nieuwe moed gekregen. Na de ontgoocheling van deze zomer over de draai van het Griekse Syriza is dat wel meer dan welkom. Links in Europa kreeg dit jaar al enkele opstoten van enthousiasme maar bijna evenveel koude douches. Deze keer gaat het om een historische massapartij in een van de grootste lidstaten van de EU, een partij die kans maakt om er over te regeren. En het gaat om een leider die niet door een apparaat maar wel door de basis van zijn partij is geplebisciteerd, tegen het partijapparaat in. Redenen om weer vertrouwen te krijgen in de kansen van links in Europa.

De Spaanse Lola Sánchez is een van de eerste kompanen van boegbeeld Pablo Iglesias en Podemos, de nieuwe beweging die in 2013 werd opgericht en de politieke elite in Spanje en de EU totaal verraste bij de Europese verkiezingen van mei 2014. Zij is een van de vijf verkozenen. DeWereldMorgen.be sprak in Brussel met haar over Spanje en... Griekenland.

Het Griekse experiment van de regering-Syriza eindigt in een debacle, en misschien wel in de premature dood van Syriza zelf. De Trojka, trouw aan zichzelf en aan het Europa van het grote geld heeft besloten al zijn macht aan te wenden om Griekenland en Syriza te vernederen, te doen bloeden, langzaam dood te knijpen.

Capitulatie. Door de knieën gegaan. Dat waren enkele beknopte commentaren na een slopende partij ‘arms wrestling’ tussen “de instanties” van de EU en de nieuwe Griekse regering. Er klonk triomf in de mainstream media, er was ontgoocheling bij een deel van links, er was gerommel binnen Syriza waar het ‘links platform’ herinnerde aan het programma waarmee Syriza de parlementsverkiezingen van 25 januari 2015 won. Er was daarentegen opluchting en zelfs opgetogenheid bij de meerderheid van de Grieken. De meeste Grieken geven Syriza graag wat respijt na vijf jaar zwaar lijden.