Ecologie
Vluchttaks, onthoud vooral ‘taks’
Een nieuw sociaal pact voor een ecologische transitie?
Macrons gele gevaar
Hoezo, geen economische groei?
Macron verliest groen blaadje
Oases: doorheen kritische analyses speuren naar nieuwe biotopen en…
Het hellend vlak van de Staat … Het klimaatakkoord…
€ 200 miljoen per jaar voor grote houtkachel
Klimaat loopt risico in stembus
Heb je al je jodiumpil?
Minister Maggie De Block denkt bij de 30ste verjaardag van het kernongeval in Tsjernobyl vooruit: de burgers van dit land krijgen een jodiumpil. Zodat bij een kernramp de gezondheidsschade beperkt blijft. Volgens de experts van de Belgische waakhond over nucleaire veiligheid zijn de risico’s evenwel zogoed als onbestaande. De ene expert is de andere niet: Frankrijks waakhond is er duidelijk minder gerust in – zoals Japan zich lkiet verrassen, kunnen ook wij ons laten verrassen.
Na Turteltaks duikt Tommeltol op
Onze ministers moeten zich dringend wat bijscholen in de sociale geschiedenis. Dan hadden ze geweten dat onpopulaire belastingen kunnen leiden tot hun ondergang. Al in 2350 voor Christus viel in Babylonië een eerste rijk uit elkaar omdat het protest tegen de hoge belastingen onbeheersbaar werd.
De non-politiek van de klimaatpolitiek
De trein van de klimaatverandering is de laatste jaren duidelijk ontspoord. De elites hebben hun politieke agenda moeten aanpassen door de zwaarste structurele crisis die het kapitalisme te verduren kreeg sinds 70 jaar. Daarna werd een bourgeois commons gevormd die er voor zorgt dat alle politieke en gemeenschappelijke economische energie wordt gemobiliseerd om de sputterende accumulatiemachine weer aan de praat te krijgen, volkomen los van alle sociale en milieukosten die dit teweeg brengt. Hoewel de milieuproblematiek en vooral de klimaatverandering de voorgaande jaren de agenda beheerste, kwam daar de laatste jaren opnieuw de obsessie met accumulatie om de accumulatie voor in de plaats. De milieuconferentie van 2009 in Kopenhagen (COP15) en die van Durban in 2011 waar al diegenen die zich zorgen maken over het klimaat zo gretig hadden naar uitgekeken, waren zeer ontgoochelend. De elites keken naar waar ze gewoonlijk kijken, met name naar hoe de neoliberale orde nog even kan blijven duren. Terwijl de commons van de bourgeoisie alles deden om de politieke en financiële inspanningen te richten op het herstel van de kapitalistische groei, werd het klimaat opnieuw naar de achterkamertjes van de politiek verwezen en bleef in handen van de klimaatactivisten.
