Keir Starmer, leider van Labour en premier van het Verenigd Koninkrijk, heeft de inwoners van dat VK verrast, in negatieve zin. De verwachtingen waren niet hooggespannen na de parlementsverkiezingen van 4 juli. Maar alleen al de beslissing om 9 miljoen oudere burgers te beroven van een wintertoelage voor energie, heeft zijn populariteit doen kelderen.
Nu, Starmer is met weinig enthousiasme gekozen. Labour haalde minder stemmen dan onder de linkse voorganger Jeremy Corbyn, maar door de grote doorbraak van uiterst-rechts (Reform UK) haalde Labour dankzij het ondemocratische kiesstelsel, een zeer grote meerderheid van zetels – met 35% van de stemmen.
Er zou na 14 jaar Conservatieve afbraak, geen nieuw soberheidbeleid komen. Maar hoe noemt men dan die de afschaffing van die winterpremie om budgettaire redenen? Kon er niet op ‘Defensie’, oorlogsmateriaal, worden bespaard? Nee, de 11 miljoen oudere Britten die een energiepremie kregen moeten eraan geloven – alleen de allerarmsten worden gespaard, als ze al door de complexe procedure geraken. Eerder al had de regering geweigerd het plafond van maximum twee kinderen voor gezinstoeslagen, op te heffen.
Het is allemaal de schuld van de Tories, die hebben een enorm gat achtergelaten, en we hebben een industrieel plan op lange termijn, zei Starmer deze week op het Congres van Labour in Liverpool. Labourleden die het beleid nu al aanklagen, zoals die van de leerkrachtenvakbond NEU, werden uit de congreszaal geweerd. Starmer kon wel niet beletten dat het Congres, met een nipte meerderheid, de afschaffing van de winterpremie afkeurde.
Starmer zag zich ook verplicht te reageren op ‘frockgate’, het feit dat hij en zijn vrouw de voorbije jaren van ondernemingen zoveel kleren en andere zaken cadeau kregen. Voor meer dan 120.000 euro alleszins. Ik zal geen kleren meer aanvaarden, beloofde Starmer.
Voorspelbaar
Waarom zijn sommige sociaaldemocraten als Starmer zo voorspelbaar onbetrouwbaar? Al blijkt dat meestal niet zo snel. In Duitsland zijn nog altijd zeer veel mensen boos over de sociale afbraak onder kanselier Gerhard Schröder – de Hartz wetten vanaf 2002. Verser in het geheugen is er de Franse president François Hollande die in 2012 werd verkozen na radicale uitspraken tegen het groot kapitaal. Maar die na enkele maanden een zeer neoliberaal beleid ging voeren en zijn rechtse premier Manuel Valls de vrije hand gaf om het arbeidsstelsel af te bouwen.
Starmer doet het alleen sneller.
