Caroline Gennez (SPa) :
Voor een eerlijke samenleving (en de postjes)
We mogen ons niet laten vangen aan Populisme.
Patrick Janssens burgemeester A’pen (SPa top), bestuurslid DEXIA:
Mijn partij mag niet de verkeerde conclussies trekken uit de huidige financiële crisis. Volgens de gewezen reklameman is het centrale probleem, hoe onze bedrijven in stand houden in de wereld economie.
Caroline Gennez, voorzitster van de SP.a, en Elio Di Rupo, voorzitter van de PS, zeggen: “we hebben altijd gewaarschuwd dat…”. Wie van deze mensen de laatste 20 jaar een waarschuwing heeft gehoord dat deze politiek ons onvermijdelijk op een bepaald moment naar de dieperik zou sturen, mag zich komen melden, het liefst met bewijzen in de hand.
Deze partijen hebben tussen 1987 en 2007 onafgebroken gezeteld in regeringen die een privatiseringspolitiek voerden: de ASLK, die als buit in handen viel van Fortis, Sabena, Belgacom,… moesten er allen aan geloven. De reële lonen daalden in die periode – vandaag moeten in een gezin twee lonen binnenkomen om nog dezelfde levensstandaard te kunnen bereiken als vroeger met één loon – en wie van een uitkering moest leven, werd steeds verder in de absolute armoede gedrukt. De gezondheidsindex werd ingevoerd, “loonmatiging” was het enige wat men aan de onderhandelingstafels voor CAO’s nog te horen kreeg, de belastingen voor bedrijven daalden voortdurend, evenals de patronale bijdragen aan de sociale zekerheid, terwijl de brede bevolking steeds meer BTW moest ophoesten en aan levensstandaard moest inleveren.
De winsten stegen tot ongekende toppen maar de belofte dat die rijkdom naar beneden zou druppelen over ons allen, werd allesbehalve ingevuld. De geproduceerde rijkdom – geproduceerd door die grote meerderheid van mensen die werken voor een loon – verdween steeds meer rechtstreeks in de zakken van de kapitalisten en speculanten.
Een nieuwe arbeiderspartij is nodig, een “syndicale partij” in die zin dat het de syndicale eisen op het politieke terrein kan brengen en de arbeidersbeweging een eigen politieke stem kan geven, die de jobs en de inkomens van de meerderheid van de bevolking kan verdedigen door de strijd te voeren over wie de geproduceerde rijkdom rechtmatig kan opstrijken: de arbeidersklasse en dus de reële producenten en hun families, of de burgerij, wiens enige inbreng in de productie het kapitaal is, kapitaal die ze op de rug van vroegere generaties arbeiders hebben gebouwd.
Etienne Heyndrickx
(Uitpers, nr 104, 10de jg., december 2008)
Bron : Links Socialistische Partij (lsp.be).
