Op 4 oktober overleed op 58-jarige leeftijd onze Vlaamse vriend Wim de Neuter. Na een zeer productief leven als activist en publicist heeft hij het uiteindelijk binnen een jaar tegen een slopende ziekte moeten afleggen.
Samen met onder meer Lucas Catherine zal Wim herinnerd worden als een pionier van de Palestijnse zaak in Vlaanderen. Hoewel daar in vergelijking met Nederland meer begrip bestaat voor de bevrijdingsstrijd van het Palestijnse volk, is de weerstand van de kant van de pleitbezorgers van de koloniale politiek van de Staat Israel er niet minder heftig om, waarbij men zich nog al eens van oneigenlijke methoden bedient om te proberen de tegenstander onderuit te halen. Wim was evenwel te politiek bewust en te militant om zich daardoor ook maar in het minst van de wijs te laten brengen.
De werkzaamheden van Wim beperkten zich niet tot de kwestie Palestina. Deze waren eerder onderdeel van veel bredere betrokkenheid bij, en activiteiten op het gebied van de Derde Wereld en werden ondermeer vorm gegeven als vertaler en redacteur bij de uitgeverij EPO in Antwerpen. Zijn jeugdvriend en EPO-collega Jos Hennes schrijft in een brief aan zijn nabestaanden: ’Wij zullen ons Wim herinneren als de galante man die binnensprong op de uitgeverij; hij had dan altijd wel een ideetje voor een boek bij zich. Het praatje over het reilen en zeilen van de uitgeverij, waaruit zijn bekommernis sprak voor EPO, ontbrak nooit. Deze babbels zetten ons altijd aan het denken.’
Jarenlang hebben wij in Soemoed-verband met Wim samengewerkt. Daarbij kon altijd een beroep op hem gedaan worden om – voor ons lastige – teksten uit het Frans te vertalen. Dat leverde eerste klas werk op, dat ruim vóór de gestelde deadline werd aangeleverd. Regelmatig droeg hij zelf ook bijdragen aan. Zoals het prachtige interview dat hij maakte met de Israelische vredesactiviste Susan Nathan en dat wij herdrukt hebben in de onlangs verschenen bundel de Verwoesting van Palestina.
Wim had zijn uitvaart, die op 11 oktober onder grote belangstelling in Antwerpen heeft plaatsgevonden en waarbij namens het NPK bestuurslid Kees Wagtendonk aanwezig was, tot in details geregeld. In een lange afscheidsbrief aan zijn familie en vrienden, die tijdens de plechtigheid werd voorgelezen, zegt hij: ’De voorbije maanden en weken heb ik heel rustig en sereen afscheid kunnen nemen van het leven. Wat een heel vreemde ervaring is geweest. Ik heb mijn levensfilm heel vaak en heel bewust nog eens voor mezelf kunnen afrollen. Ik heb een heel rijk leven kunnen leiden en daarvoor ben ik ontzettend veel mensen dankbaar – ik kan ze niet eens allemaal noemen, ze zijn met te veel …’.
Die dank is geheel wederzijds.
Vaarwel Wim! In gedachten zijn wij bij je vrouw Birgit en je andere naasten.
namens de redactie van Soemoed
(Uitpers, nr 103, 10de jg., november 2008)
