Het zit er bovenarms op tussen Parijs en Rome. De Franse regering is verontwaardigd over de beschuldigingen van de Italiaanse vice-premier Luigi Di Maio dat Frankrijk als een neokoloniale macht Afrikaanse landen uitbuit. En dat verklaart volgens hem dat zoveel Afrikanen hun land ontvluchten. Achter die ruzie schuilt een jarenlange rivaliteit over in vloed in Libië. De oliemaatschappijen Total en Eni voeren er oorlog per procuratie.
Di Maio, leider van de Vijfsterrenbeweging M5S, kreeg onmiddellijk bijval van de andere vice-premier, Matteo Salvini. Die verweet voor de zoveelste keer Parijs hypocriet te zijn over migratie. Het zijn de Fransen die in Ventimiglia, aan de Frans-Italiaanse grens, duizenden migranten hardhandig de toegang beletten, aldus Salvini.
Silvio en Nicolas
Sinds Lega en M5S Italië regeren (juni vorig jaar), is de ruzie scherper geworden. Dat ent zich op een jarenlange rivaliteit met als inzet de vele rijkdommen van Libië – olie, gas en metalen als kobalt, mangaan, lithium enz., Silvio Berlusconi onderhield als premier jarenlang zeer goede contacten met de Libische leider Mohammed Kadhafi, er waren zelfs persoonlijke gemeenschappelijke zakenbelangen. Het was een goede tijd voor Eni en voor veel andere Italiaanse firma’s die er grote projecten deden .
Maar ook Nicolas Sarkozy, president van 2007 tot 2012, had jarenlang goede contacten. De Franse justitie onderzoekt de beschuldigingen dat Sarkozy voor zijn verkiezingscampagne zeer veel geld kreeg van Kadhafi. Maar deze laatste verdedigde de Franse belangen al te lauw, Rome beschuldigt Sarkozy ervan dat hij achter de moord op de Libische leider zat. Talrijke Arabische bronnen delen die mening.
Eni-Total
Na de dood van Kadhafi en de verbrokkeling van het land, is de Frans-Italiaanse rivaliteit nog toegenomen. Rome steunt, ook sinds de vorige regering, de overheid in Tripoli rond Fayez al-Saraj, al controleert die nauwelijks enkele wijken van de hoofdstad. In dit westelijk deel van Libië zitten de installaties van het Italiaanse Eni. Total, en Parijs dus, steunen generaal Khalifa Haftar die het oosten controleert – waar Total zijn belangen heeft.
De vorige Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken, Minniti, gaf een Libische misdaadmilitie 10 miljoen dollar om de vluchtelingenstroom af te remmen. Maar tegelijk ook om de installaties van Eni te beschermen tegen aanvallen en plunderingen. Zijn opvolger Salvini is in Tripoli financiële steun en militaire leveringen gaan toezeggen om over de Italiaanse belangen te waken/
Zowel Parijs als Rome trachten met “vredesconferenties” Libië politiek stabieler te maken, maar telkens met eigenbelang voor ogen . Toen de Franse president Emmanuel Macron in Parijs een Libische conferentie organiseerde, was Rome ronduit woedend.
De rivaliteit strekt zich uit tot ver buiten Libië. Frankrijk heeft een greep op de uraniummijnen in het naburige Niger en heeft duizenden militairen in Mali, Tsjaad, Burkina-Fasso. In Algerije krijgen de Fransen ook concurrentie uit Italië: Eni heeft er contracten getekend voor de ontginning van olie- en gasvelden.
