Is er nog wel een rechtse kandidaat-president in Frankrijk nu Valérie Pécresse, kandidate van Les Républicains (LR) de uiterst-rechttse Eric Zemmour achterna holt? Gelukkig wel, zeggen enkele kopstukken van LR, er is nog president Emmanuel Macron. Pécresse had het in haar langverbeide meeting in Parijs onder meer over ‘le grand remplacement’, de grote omvolking, waar Zemmour het land mee rondtrekt..
Omvolking
Was Pécresse verkeerd begrepen? Haar uitspraak was duidelijk: de grote omvolking is geen fataliteit, zij zal die kunnen tegenhouden…Ze gaat er dus wel vanuit dat dit “gevaar” dreigt. Grand remplacement, tot voor kort was dat een marginaal begrip, komende van Renaud Camus die het heeft over een complot van “de elite” om de Europese bevolking stap voor stap te vervangen door volksvreemde migranten.
Die andere uiterst-rechtse kandidate, Marine Le Pen van het Rassemblement National (RN), vertikt het die term te gebruiken. Die is gewoon te aangebrand, Dat Pécresse dat niet schuwt, zegt veel over de snelle verrechtsing van rechts.
Pécresse zou nochtans moeten weten dat het overnemen van de thema’s en termen van een uiterst-rechtse concurrent, alleen die concurrent ten goede komen. Het is Zemmour die daardoor geloofwaardiger wordt, de “theorie van de omvolking” wordt respectabel gemaakt.
Dangereuse dérive
Pécresse gebruikte die term in een meeting waar erg was naar uitgekeken, die moest haar slappe campagne een impuls geven. Die meeting werd een fiasco, haar “optreden” kwam erg artificieel, stroef over. Maar met de keuze van extreem-rechtse terminologie (ook de term “Français de papier” tegenover “Français de coeur”) was bewust gevist in de woordenbak van Zemmour.
Naar schatting een vierde van de kiezers die in 2017 voor LR-kandidaat François Fillon (haalde 20 %) stemden, staan nu achter Zemmour (een ander vierde achter Macron). Denkt Pécresse die terug te winnen door Zemmour te kopiëren? De krant le Monde noemt dat in haar editoriaal terecht “La dangereuse dérive de la droite républicaine”, het gevaarlijk afglijden van republikeins rechts.
Dat afglijden is al een tijdje bezig. In 2017 voerde Fillon ook een zeer reactionaire campagne, maar het bleef binnen de perken. In de recente voorverkiezing bij LR om een kandidaat uit te kiezen, hadden de vijf gegadigden zonder uitzondering de mond vol over inperken van migratie en over een hardere aanpak om de veiligheid te waarborgen. Pécresse haalde het in de tweede ronde met 60 % tegen Eric Ciotti die zijn bewondering voor Zemmour nauwelijks wegsteekt. Hij staat Pécresse nu bij.
Macron
Is klassiek rechts dan verdwenen? Nee, vindt ex-minister Eric Woerth, een kopstuk van LR, die vorige week het kamp Macron koos, zoals reeds zoveel anderen voor hem: de twee premiers van Macron (Edouard Philippe en Jean Castex), zijn ministers van Binnenlandse Zaken (Gérald Darmanin) en Economie (Bruno Le Maire). Voor hen is Macron een rechtgeaard rechts politicus. Vorige vrijdag klopte Pécresse aan bij ex-president Nicolas Sarkozy, maar ze kwam met lege handen buiten. Zelfs Sarkozy zou Macron verkiezen, die heeft tenslotte zijn personeel en enkele van zijn ideeën overgenomen.
Klassiek rechts is dus nog niet dakloos. Uiterst-rechts heeft intussen vele daken: het RN van Marine Le Pen dat volop geplaagd wordt door overlopers naar Zemmour; La Reconqûete van Zemmour; Les Patriottes van Florian Philippot; La France Debout van Nicolas Dupont-Aignan. Met in de marge François Asselineau die alweer kandidaat is.
LR zit niet in die familie. Maar zoals Le Monde benadrukt, het glijdt er wel snel naartoe. Terloops even vermelden dat volgens enkele recente peilingen Zemmour (15%) Pécresse (14,5%) voorbijsteekt.
