Het Rusland van Vladimir Poetin werpt zich op als verdediger van traditionele waarden tegen westerse decadentie. Met als grootste decadentie: homorechten en genderstudies. De christelijke apostel Poetin breidt zijn culturele oorlog in eigen land uit tot Europa en ver daarbuiten. Het versterkt de banden met een flink deel van uiterst-rechts. Het gebruikt homofobie wereldwijd als propagandamateriaal.
In Rusland zelf heeft Poetin gesteund door de Russisch-orthodoxe kerk en de islamisten in de Kaukasus (zoals Kadyrev in Tsjetsjenië) homofobie in wetten gegoten. Alles wat met homoleven te maken heeft, is uit de openbaarheid en het onderwijs gebannen.
Gezinswaarden
Poetin zoekt en vindt volgers in Europa. In Bulgarije heeft het parlement onlangs met grote meerderheid, “socialisten” incluis, een wet aangenomen om minderjarigen “te beschermen” tegen informatie over “niet traditionele seksuele voorkeuren”. Het voorstel was ingediend door de uiterst-rechtse partij ‘Vazrajdane’ (Heropstanding), uitgesproken pro-Russisch.
Hongarije ging Bulgarije vooraf met wetten in 2021. Ook al geïnspireerd door de verdediging van christelijke waarden tegen de decadentie. Eerlijkheidshalve: er zijn ook anti-Russische homofobe regeerders in Europa, onder meer Polen en Litouwen, twee landen waar de katholieke hiërarchie, vermaard om haar kuisheid, de traditionele familiewaarden beschermt. De Italiaanse regeerders zouden graag die voorbeelden volgen.
In Georgië heeft de regerende ‘Georgische Droom’ het Russisch model gevolgd met een wet gekopieerd op de Russische. De lokale homogroepen vrezen dat homofobie een hoofdthema wordt in de campagne voor de komende parlementsverkiezingen, op 26 oktober. De regerende partij kan volop rekenen op de Georgisch-orthodoxe kerk, die goede relaties heeft met de Russische homofobe patriarch Kirill.
Homofobie is koloniale restant
Moskou heeft voor zijn campagne vruchtbaar terrein gevonden in Afrika waar het homorechten een koloniaal verschijnsel noemt.
In 32 van de 54 landen in Afrika is homoseksualiteit illegaal. En in sommige landen gaat dat erg ver, in Oeganda tot en met de doodstraf. In verscheidene landen zijn recent nieuwe strengere wetten uitgevaardigd, zoals in Ghana. In Senegal zijn de dit jaar gekozen president en vooral zijn eerste minister uitgesproken homofoob. Ook in Senegal zal dat thema in de komende verkiezingen opduiken.
Rusland heeft in Afrika de jongste jaren veel ‘vrienden’ gewonnen, onder wie de militaire heersers in de Sahel – Mali, Burkina Faso, Niger. De Russische propaganda schildert al die rechten voo seksuele minderheden – die nochtans in het handvest van de Afrikaanse Unie staan – af als neokoloniale samenzweringen. De oude kolonisatoren willen volgens Moskou met hun mensenrechten, waaronder homorechten, slechts hun waarden opdringen, tegen de traditionele Afrikaanse waarden.
Nochtans zijn de meeste wetten op homoseksualiteit een restant van het neokolonialisme, niet alleen in Afrika. India heeft in 2018 een einde gemaakt aan een Britse erfenis die homoseksualiteit strafbaar stelde. Dat was een overblijfsel van een Britse wet uit 1862 met berucht artikel 377 dat straffen voorzag voor al wie uit vrije wil vleselijke tegennatuurlijke betrekkingen zou hebben. Die wet wou onder meer Britse militairen overzee beschermen tegen de lokroep van sommige exotische verlokkingen.
Diezelfde koloniale erfenis was er ook in de Britse kolonies in Afrika. Gebieden waar vóór de kolonisatie homoseksualiteit meestal gewoon aanvaard werd, er is dus weinig of geen traditie van homofobie. Het Russische “anti-kolonialisme” is dus een grove leugen.
Daarover o.m.: https://www.aaihs.org/did-europe-bring-homophobia-to-africa/
