Voorspelt weinig goeds voor Koerden
Moskou heeft Syrië en Turkije nader tot elkaar gebracht. Turkije bezet dan wel een deel van Syrië en controleert via radicale moslimmilities een ander deel, toch hebben de Turkse president Erdogan en de Syrische president Assad elkaar gevonden. Ze zijn er beide op uit de Syrische Koerden uit te schakelen en hopen beide op Moskou te kunnen rekenen .
“Monster”
Rusland tracht al langer Erdogan en Assad nader tot elkaar te brengen. Dat gebeurde nu voorlopig door de twee ministers van Defensie, de Turk Hulusi Akar en de Syriër Ali Mahmoud Abbas in Moskou samen te zetten voor een eerste overleg. Op discrete contacten tussen de geheime diensten na, is dat een eerste ontmoeting op niveau sinds 2011. De Turkse minister van Buitenlandse Zaken Cavusoglu on tmoette eerder al wel zijn Syrische collega Mekdad.
Toen ook in Syrië dat jaar de “Arabische lente” begon, bestempelde Erdogan de Syrische leider jarenlang steevast als een ‘bloeddorstig monster’, ook al hadden ze eerder samen met hun familie drie vakanties doorgebracht. Turkije gaf vanaf 2011 volle steun aan radicale moslimgroepen die ook door Qatar werden gesteund.
Die steun is nooit opgehouden, Erdogan heeft onder meer Syrische jihadistischhe huurlingen ingezet in Libië en aan de zijde van Azerbeidzjan tegen Armenië. In Syrië zet het diezelfde groepen in tegen de Koerden en het beschermt de uit Al Qaida gesproten jihadisten in de regio Idlib, het noordwesten.
Naar top
De jongste tijd deed Erdogan al meerdere openingen naar Damascus. Dat zou moeten leiden tot een topontmoeting Erdogan-Assad en tot akkoorden waarmee hij dit jaar kan uitpakken in de verkiezingstrijd. Erdogan zou graag een akkoord bereiken over de terugeer van Syrische vluchtelingen naar hun land. Momenteel verblijven naar schatting 3,6 miljoen Syriërs in Turkije, wat in sommige regio’s tot spanningen leidt. Ook sommige Turkse oppositiegroepen voeren campagne tegen die vluchtelingen.
Erdogan wil een deel van die vluchtelingen onderbrengen in Syrische ge bieden die nu in handen van de “Syrische Democratische Krachten “ zijn, de beweging geleid door de Koerden. Erdogan droomt hardop van een grootscheeps offensief tegen de Syrische Koerden. Daarvoor heeft hij groen licht nodig van Moskou en Washington.
Assad en Erdogan vinden elkaar in hun afkeer van de Koerdische autonomie. Bij Erdogan gaat het om viscerale haat, het liefst zou hij de onbuigzame Koerden van de aardbodem vegen. Assad wil vooral geen autonome gebieden in zijn Syrië, zoals ‘Rojava’, het door de Koerden beheerste noordoosten van Syrië. Voor hem zijn die Koerden ‘proxies’, handlangers, zelfs huurlingen, van de Amerikaanse bezetter.
Lausanne
Die Koerden werken in die regio, met zijn olievelden en vooral met de tienduizenden opgesloten jihadisten van IS en hun families, inderdaad samen met VS-militairen. Alsof de Koerden veel keuze hebben. 2023 is de honderdste verjaardag van het Verdrag van Lausanne. Dat verdrag boorde hun perspectief op een zelfstandig Koerdistan, zoals vastgelegd in het Verdrag van Sèvres van 1920, de grond in. Sindsdien hebben de Koerden nog op weinig internationale steun kunnen rekenen.
Op oudejaarsavond publiceerde een collectief van Franse politici van het groene EELV , de Franse PS, de communistische PCF, het linkse LFI, de trotskistische NPA en andere linkse personaliteiten een oproep “Nous devons protection au peuple Kurde”, we moeten het Koerdische volk beschermen. Die oproep kwam na een aanslag in Parijs waarin drie Koerden werden vermoord.
Nu de dictators Erdogan en Assad elkaar vinden, wordt de nood aan solidariteit steeds hoger. In Syrië, in Iran, in Irak, in Turkije, en in Europa.
Zie ook:
Dreiging nieuw Turks grondoffensief in Noord-Syrië nog altijd niet van de baan
