In Frankrijk is Doliprane synoniem voor pijnstiller. Dit door en door Franse product verlost dagelijks duizenden Fransen van koppijn, maar niet zo bij president Emmanuel Macron. De man die bij het begin van de corona-epidemie zei dat het waanzin is om de zorg over gezondheid aan anderen te laten, kijkt nu toe hoe Doliprane in Amerikaanse handen komt.
In 2020 beloofde hij plechtig dat het nooit meer zou gebeuren dat het land voor zijn geneesmiddelen van anderen zou afhangen. Toen zat farmareus Danofi nog duchtig, en vruchteloos, te zoeken naar een geneesmiddel tegen covid 19. Dat Macron vooral wind en prietpraat verkoopt, blijkt nu alweer: Sanofi verkoopt via zijn filiaal Opella, Doliprane aan het Amerikaanse beleggingsfonds CD&R.
Maar de productie zal op Franse grond en met Franse arbeiders blijven gebeuren, verzekeren enkele nieuwe ministers. De vakbonden zijn daar allesbehalve gerust in, want waar is dat vastgelegd? Er zijn precedenten van valse beloften bij dergelijke overnames.
De zaak roept herinneringen op aan Alstom dat 10 jaar geleden werd overgenomen door General Eelectric. Er werden allerlei beloften gedaan, Macron zegende als minister van Economie de overname met de verzekering dat Alstom in Frankrijk zou bloeien; Twee jaar later was Alstom ontmanteld. Natuurlijk werd er geen enkele sanctie tegen General Electric getroffen.
Renaissance
Macron heeft nog een andere kopzorg. Zijn partij Renaissance gaat nog dit jaar een congres houden en er zijn twee kandidaten om de partij te leiden: ex-premier Elisabeth Borne en ex-premier Gabriel Attal. Ze staan met getrokken messen tegen elkaar en beschuldigen elkaar ervan de grote schuldige te zijn voor het grote begrotingsgat, 6,1 % van het bnp.
Ze vechten wel voor een partij in volle ontbinding. Renaissance betekent ‘wedergeboorte’ maar in dit geval is ‘doodstrijd’ beter gepast. Blijkt dat de zo onderling verdeelde partij van de president nauwelijks 8.500 betalende leden heeft. Doliprane zal niet volstaan om de Macronie in leven te houden.
