Toen destijds aan Margaret Thatcher werd gevraagd wat ze haar grootste verwezenlijking vond, zei ze onbeschaamd: ‘New Labour’. Peter Mandelson heeft een niet geringe rol gespeeld in het tot stand komen van dit soort nieuwe sociaal-democratie die tot vandaag naar haar ondergang leidt.
Voor hem werd de term ‘spin doctor’ bedacht. Hij was directeur voor communicatie onder het voorzitterschap van Neil Kinnock en minister voor Tony Blair en Gordon Brown. In 2004 werd hij lid van de Europese Commissie, verantwoordelijk voor handel.
Vóór 2024 was hij adviseur voor Keir Starmer en speelde een actieve rol in de campagnes tegen Jeremy Corbyn, samen met de man die nu ontslag heeft moeten nemen, de ‘chief of staff’ van Starmer, Morgan McSweeney.
Starmer benoemde hem ambassadeur in de VS, een opdracht die hij moest verlaten in september 2025 toen zijn contacten met Jeffrey Epstein al te duidelijk werden.
Kortom, Mandelson is altijd een controversieel sujet geweest. Twee keer eerder al werd hij uit zijn functie ontheven, één keer wegens een renteloze lening van een zakenman, een andere keer wegens beïnvloeding van een visaverlening.
Hij kwam in opspraak wegens zijn vakanties op het yacht van de Russische oligarch Olag Deripaska en zijn contacten met Nathaniel Rothschild. Aan belangenconflicten geen gebrek.
Jeffrey Epstein noemde hem ‘my best pal’ en er zijn bewijzen van verschillende betalingen voor Mandelson en/of zijn partner.
Bij al die contacten ging het niet enkel om hand en spandiensten maar ook om het verstrekken van vertrouwelijke regeringsinlichtingen aan zijn kameraden in de VS.
‘We are intensely relaxed about people getting filthy rich. As long as they pay their taxes’. ‘I do not want to live by salary alone’. Het zijn enkele beroemd geworden uitspraken van deze ‘prince of darkness’ wiens contacten met de financiële wereld bijzonder nuttig waren.
De zaak Epstein werd hem te veel. Even leek het er op dat het ook Keir Starmer zijn baan als premier zou kosten, maar bij gebrek aan een aangewezen opvolger blijft die gewoon op zijn stoel zitten. Zijn ‘chief of staff’, geestgenoot van Mandelson, moest afgelopen week-end wel opstappen. Samen waren ze verantwoordelijk voor het marginaliseren van alles wat links is in Labour.
Mocht op deze manier ook een eind kunnen komen aan dit soort ‘new Labour’ en meer in het algemeen de ‘derdeweg sociaaldemocraten’, het zou een mooie zuivering zijn. De band tussen deze mensen en de werkende klasse is immers ver zoek. De politieke stroming die zoveel heeft betekend voor het sociaal welzijn van alle werkenden heeft dringend nood aan een herbronning, aan denkwerk om onze samenlevingen te redden van de illiberale ondergang. Dat gaat een heel stuk verder dan het aanwerven van een ‘brand manager’ alsof het om een goedkoop stuk zeep zou gaan.
