Pakistan: als de wereld de andere kant uitkijkt

Met één oog op de rouwstoet van de Queen en het andere op de terugtrekkende Russische troepen kan de rijke wereld onmogelijk ook nog eens kijken naar wat er in Azië gebeurt.

Het is tenslotte maar Pakistan. Maar toch. De moessonregels hebben er een groot deel van het land onder water gezet. 35 miljoen mensen zijn er door getroffen, 1,7 miljoen huizen werden vernietigd, 3 miljoen stuks vee verdronk, 45 % van de landbouwgrond is verloren, 6500 km wegen zijn stuk, 246 bruggen stortten in, 40 % van de kinderen is ondervoed, 20 miljoen kinderen gaan niet naar school…

Dit is extreme ellende en de mensen worden aan hun lot overgelaten. De feodale elites die wel controle hebben over het land en de mensen die er wonen, zitten veilig geborgen in de steden of in het buitenland.

Een typisch ‘derdewereldverhaal’? Beslist niet, want dit is minder het gevolg van slechts bestuur – en dat was er zeker – dan van de klimaatverandering. En die klimaatverandering is niet de schuld van Pakistan maar van het rijke Westen.

Het zijn minder dan honderd grote brandstof- en cementbedrijven die tussen 1850 en 2010 instonden voor tweederden van de totale wereldwijde CO2-uitstoot. De oliebedrijven weten al sinds de jaren 1970 dat hun activiteit mee de klimaatverandering veroorzaakt. Ze deden niets.

Pakistan heeft voor nauwelijks 0,4 % bijgedragen tot de totale CO2-uitstoot. Het Westen heeft zijn quota met 90 % overschreden.

Men schat dat de koloniale plundering van India zowat 45.000 miljard USDollar heeft gekost.

De crisis in Pakistan is niet begonnen met deze overstromingen. Het land heeft een torenhoge schuldenlast en onderhandelt met het IMF. En dat IMF, gewoontegetrouw, eist besparingen en offers van de straatarme bevolking.

Dit is geen ‘humanitaire’ ramp, maar een zwaar politiek probleem waar de rijke landen niet langer kunnen van weg kijken. Herstelbetalingen is iets waar men nog steeds niet wil over spreken, maar hoe lang kan het thema nog worden weg gehoond? Hoeveel Aziaten of Afrikanen moeten er omkomen vooraleer we de gevolgen van het kolonialisme onder ogen willen zien?

En hoe lang kan de plundering die nu ook in Europa is begonnen nog doorgaan? Hoe rijk willen de grote ondernemingen en hun bazen worden? De algehele verarming zet zich door. Moet dit echt leiden tot het uitsterven van grote bevolkingsgroepen? Is een beetje rechtvaardigheid echt te veel gevraagd?

(met dank aan Farooq Tariq, Amar Ali Jan en Tabitha Spence voor de gegevens)

Visited 244 Times, 1 Visit today

Tags :
Francine Mestrum

Francine Mestrum is doctor in de sociale wetenschappen en doet onderzoek naar sociale rechtvaardigheid, ontwikkeling en samenwerking, armoede, ongelijkheid en mondialisering. Zij is voorzitter van het mondiale netwerk van Global Social Justice en werkt momenteel aan een project voor ‘social commons’ voor een transformatieve en universele sociale bescherming. Francine schrijft geregeld voor Wall Street International Magazine, Other News, Alainet, Social Europe en Uitpers

zie ook