De heersende Amerikaanse 1procent-elite staat voor een intern conflict rond het bepalen van het Amerikaanse buitenlands beleid en de bijhorende oorlogsstrategie. De Democratische partij, een deel van de Republikeinen en de VS-media voeren een hysterische campagne tegen Donald Trump omwille van zijn veronderstelde verzoenende houding ten opzichte van Rusland en Vladimir Poetin. Met zijn campagne wil het intelligence-establishment verhinderen dat het door Obama in werking gestelde anti Russisch offensief gestopt wordt. Men kan ook moeilijk verwachten dat zowel de Pentagon strategen als de CIA zomaar 100% van koers zouden veranderen, in een ontkenning van wat de laatste decennia met heilige overtuiging werd verkondigd.
Trump is meer de spreekbuis van dat deel van de aan de macht zijnde elite dat China als hoofdvijand ziet. Zijn hoofdbetrachting is dan ook dat Rusland afstand neemt van Peking en ook van Iran, kwestie van de tegenstrevers te verdelen. Iran en China zijn voor hem een beter doelwit voor de Amerikaanse provocatie dan de directe en openlijke oorlogsvoorbereiding tegen Moskou. Rusland als topvijand van de VS blijven behandelen riskeert vooral de verschillende elementen in het tegenkamp nauwer te verenigen, is dan de analyse.
Maar deze schijnbare politieke strijd tussen de beide partijen, wat de rechtstreekse doelstelling betreft, belet niet dat ze in werkelijkheid alle twee een bestanddeel van het reactionaire oorlogszuchtige Amerikaanse imperialisme vormen.
Al geruime tijd publiceren de VS-media nieuwsberichten over de veronderstelde, maar niet bewezen, Russische inmenging in de Amerikaanse politiek, en wordt Poetin als een tiran, oorlogsmisdadiger en dictator aan de schandpaal genageld, die de Amerikaanse en Europese democratie ondermijnt.
Deze campagne wordt opgevoerd om de NAVO militaire aanwezigheid te vergroten aan de Russische landsgrenzen, waarmee men een militaire escalatie met Moskou in de hand wil werken. Het gaat in de eerste plaats om het klassieke uitbouwen van een vijandbeeld dat borg moet staan voor hogere defensie-uitgaven en meer winsten voor de wapenindustrie. Op de tweede plaats gaat het om de hegemonie over de wereld, waarvoor men een militaire clash niet uit de weg gaat.
Met de militaire Amerikaanse en NAVO-opbouw in de Baltische regio vergroot men het direct risico voor een gewapend conflict met Rusland, dat voor sommigen moet leiden tot een nucleaire oorlog tussen de twee nucleaire supermachten.
De vraag is dan wat de gevolgen zijn. Hoeveel burgers zullen sterven in een dergelijke oorlog? Wat zijn de waarschijnlijkheden die een kernoorlog met zich brengt? Over deze dood-of-leven-vraag is men in de westerse politieke en mediawereld bijzonder zwijgzaam. Men lijkt niet te beseffen op welk hellend vlak men zich begeeft. Het Pentagon en haar strategische denktanks werken wel ijverig verder aan hun plannen die haast onvermijdelijk moeten leiden tot een nucleair conflict. Trumps inspirator, Bannon, sprak over een oorlog met China binnen de 5 of 10 jaar, een oorlog die volgens hem ertoe zou kunnen leiden dat kernwapens ingezet worden.
President Trump benoemde nu generaal H.R McMaster, een militair strateeg, als zijn nieuwe nationale veiligheidsadviseur. De benoeming van McMaster is voor de critici van de vroegere anti Rusland lijn een toegeving aan het establishment. Hij is immers een leidinggevende figuur in het militair project van het “Russia New Generation Warfare Study “. Mc Master is een vurige voorstander voor een intensieve conventionele oorlog met Rusland, niet alleen met langeafstandsraketten en een luchtoorlog maar ook met grondtroepen die dan moeten uitgerust zijn met de modernste wapentechnologie. Ook wordt nagegaan hoe ze een kernwapenoorlog kunnen winnen. Het “Center for strategic and Budgetary Assessments (CSBA)” publiceerde een 140blz tellend rapport, “Pressing the Balance for US Eurasia strategy “, dat in detail het verloop en de gevolgen van dergelijke mogelijke oorlog uittekent. De leiding van het CSBA berust bij Andrew Krepinevich, zijn medebestuursleden zijn de ex vice-minister Nelson Ford (2007-2009), de gewezen CIA directeur James Woolsey en de gepensioneerde generaal Jack Keane.
Hun grote zorg is om het probleem van een nucleaire oorlog waarbij de VS met superieur belang betrokken is, te definiëren. Krepinevich schrijft, dat in tegenstelling tot de vrees voor een nucleair apocalyps tijdens de koude oorlog, er nu de mogelijkheid bestaat dat er een ‘beperkt’ nucleair conflict ontstaat met China en Iran. Bijgevolg moet de VS een strategische oorlog het hoofd kunnen bieden in de periferie van Eurazië. In een vorig rapport “Rethinking Armageddon” argumenteert Krepinevich dat het inzetten van een klein aantal nucleaire wapens op het toekomstig slagveld niet uitgesloten kan worden als antwoord van de VS-president op de Russische conventionele bedreiging.
Als president Trump dan stelt dat de VS een superieure kernwapenmacht moet zijn, heeft dit minder te maken met een zoveelste oprisping van eigengereide trots van een narcistisch persoon, dan wel met een beleidslijn die al langer grondig wordt voorbereid in de militaire denktanks rond het Pentagon en de CIA.
Tijdens de koude oorlog werd het inzetten van kernwapens gezien als een nucleaire oorlog die zou resulteren in de vernietiging van onze planeet. Vandaag denkt men luidop aan het lokaal inzetten van nucleaire wapens. Deze oorlogscenario’s worden dan geconcretiseerd in het VS-militair arsenaal. Washington is druk bezig om zijn nucleaire wapens te moderniseren en nieuwe types te ontwikkelen in een programma van 1 biljoen (‘one trillion’) dollar. Dat is niet nieuw, het moderniseringsprogramma werd al onder Obama besloten, als afkoopsom bij de eigen militairen voor de dalende aantallen kernwapens. Het Pentagon dringt er nu bij Trump op aan om het kernwapenarsenaal opnieuw te vergroten. Volgens de “Non Partisan Arms Control Association” hebben de VS 6800 kernwapens en Rusland 7000.
Voor Trump is het onaanvaardbaar dat een ander land meer kernwapens zou bezitten dan de Verenigde Staten, bijgevolg moet Amerika zich inspannen om zijn capaciteit te vergroten. Hij wil met zijn ‘America First’ dat de VS het grootste nucleair arsenaal heeft. Dat verschilt dus met de lijn die onder Obama heerste, met name gecontroleerde wapenbeheersing – zeker geen afschaffing, omgekeerd wel modernisering – in afspraak met de tegenstrever(s). Negen landen behoren tot de club van kernwapenlanden: VS, Rusland, China, Groot-Brittannië, India, Pakistan, Frankrijk, Israël en Noord-korea. De VS en Rusland bezitten 93 procent van de kernwapens wereldwijd.
Bij een beperkt conflict met kernwapens zullen niet alleen miljoenen mensen slachtoffer worden, het zal vrij vlug escaleren in een grote wereldwijde nucleaire oorlog en vele grote steden en landsdelen tot een radioactieve puinhoop herleiden.
Een Amerikaanse oorlogsoefening van 1985 onder de codenaam ”Carte Blanche” simuleerde een antwoord op een veronderstelde Sovjetinvasie, waarbij de VS en NAVO hun first strike inzetten tegen militaire Sovjet doelwitten. De toenmalige Sovjet-Unie zou vrij vlug antwoorden met een nucleaire tegenaanval, werd gesteld. Bij dat oorlogsscenario rekende men dat meer dan een half miljard burgers gedood zou worden en ook het einde van Europa tot gevolg zou hebben.
In een recentere studie van 2007 van de internationale wetenschappers voor de preventie van een kernwapenoorlog wordt gesuggereerd dat zelf bij een beperkt nucleair conflict meer dan 1 miljard mensen zullen sterven door radioactieve straling en een verwoest(end) klimaat. De VS-pyromanen weten maar al te best dat een kernwapenoorlog op grote schaal tot gevolg zal hebben dat zowat 4 miljard wereldburgers van het leven beroofd zouden kunnen worden.
De uitbarsting van een dergelijke oorlog is een reëel gevaar. Kijk naar wat Bannon zei in verband met China. Dergelijke waanzin van de Amerikaanse elite en hun politieke vertegenwoordigers, zowel bij de Republikeinen als Democraten, vormt een groot gevaar voor alle burgers op deze wereld. Diegene die nog twijfelt dat de leidinggevende elite van de VS in staat is om dergelijke catastrofe te starten, moet maar eens denken aan de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki waarmede de toenmalige Amerikaanse elite de Sovjet-Unie wilde imponeren en waarschuwen dat ze in het bezit was van een verschrikkelijk wapen. Truman en konsoorten hebben met hun atoombommen meer dan 100.000 Japanse burgers de dood ingejaagd, de steden en hun onmiddellijke omgeving bleven maandenlang radioactief, met nog ’s enorme aantallen nieuwe slachtoffers in de daarop volgende tijd.
De dag van vandaag hebben de kernwapens een veel grotere vernielingskracht.
