In tegenstelling tot historicus Maarten van Rossem denk ik niet dat de ontruiming door Israël van het al in 1967 bezette gebied ‘een’ oplossing is voor het conflict met Hamas en Hezbollah (GPD-bladen), maar dat het met ster ‘de’ oplossing is.
De veiligheidsrisico’s die deze totale, finale oplossing met zich meebrengt kunnen echter nooit worden gegarandeerd door de Verenigde Staten of de NAVO, dus militair worden afgedwongen, maar enkel door de Verenigde Naties. En wel op basis van respect voor de alom onderschreven mensenrechten.
De moeilijkheid daarbij is echter dat de VN die garantie niet zullen kunnen waarmaken, zolang de politiek (daarbij gesteund door historici van het kaliber Van Rossem) haar heil blijft zoeken bij de VS en de NAVO. Met deze korte termijn oplossing zal de geweldsspiraal namelijk nooit doorbroken ‘kunnen’ worden, waardoor het universele VN- of vredesideaal voor immer een illusie zal blijven. In wezen hebben de VS en de NAVO daar ook geen enkele boodschap aan. Zij (lees Bush en De Hoop Scheffer) zijn namelijk niet gebaat bij een wereld waarin komende geslachten worden behoed voor de gesel van de oorlog (preambule Handvest der Verenigde Naties), omdat de verwerkelijking daarvan automatisch een einde zal maken aan de supermachtstatus van de VS, waarmee tevens een definitief punt wordt gezet achter het militair bondgenootschap.
Toch moet dat gezien worden als het doel waar wij – als mensheid – naar streven. Met de positieve energie die daarbij vrijkomt, moet het namelijk mogelijk zijn de VN om te bouwen tot een mondiaal beleidscentrum met bovennationale bevoegdheden. Een gezaghebbend wereldforum bemand door capabele en integere wereldburgers, die gezamenlijk bij machte zijn de gemeenschappelijke wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande onrecht adequaat (want zonder angstaanjagend wapengekletter) het hoofd te bieden, oftewel de immer beoogde vrede te realiseren.
Wouter ter Heide
(Uitpers, nr. 78, 8ste jg., september 2006)
