Onrust in Ecuador

Nauwelijks één jaar nadat Guillermo Lasso tot President van Ecuador werd verkozen, o.m. met steun van een flink deel van de inheemse bevolking, is het hek weer van de dam.

CONAIE, de koepel van inheemse organisaties, diende bij de President een eisenpakket in met tien dringende vragen, o.m. voor de bevriezing van de brandstofprijzen, een moratorium op de schuldenlast, werk en betere arbeidsvoorwaarden, stopzetting van extractivistische activiteiten, tweetalig onderwijs en zelfbeschikking voor de inheemse volken, stopzetting van de privatisering van strategische sectoren, toegang tot hoger onderwijs, meer veiligheid.

Aan die eisen herkent men het beleid van de President die met de steun van bankiers, ondernemers en de hele rechterzijde een klassiek neoliberaal beleid voert. Dat kan niet verbazen, de man heeft ook nooit iets anders beloofd. Het is trouwens hetzelfde beleid als zijn voorganger, Lenin Moreno, heeft gevoerd.

Op 13 juni werd een nationale staking uitgeroepen en dat liep al gauw uit de hand. De noodtoestand werd uitgeroepen, het leger werd ingezet, de vakbonden en de studenten schaarden zich achter het protest, de voorzitter van CONAIE werd enkele uren opgepakt. De hoofdstad werd bezet.

Het is een harde confrontatie, veel erger dan de onlusten van 2019. En zoals al eerder in Bolivia gebeurde kwam ook hier een flink dosis racisme bij kijken. De inheemsen werden uitgemaakt voor criminelen en vandalen. Eén uitleg lag voor de hand: alleen ex-President Rafael Correa kon hier de sturende hand zijn.

Dit is erg kort door de bocht, want men zal zich herinneren dat veel van de inheemsen juist radikaal tegen elke vorm van ‘correísmo’ waren en dat vandaag ook blijven.

De verkiezingsstrijd vorig jaar ging tussen de winnende Guillermo Lasso, die het haalde met 52,36 % van de stemmen, en de jonge Andrés Arauz, die ongeveer 47 % haalde. Arauz was inderdaad de kandidaat van het ‘correísmo’ en kreeg de wind van voren, vooral vanuit Pachakutik, de politieke arm van de CONAIE. Yaku Perez die als derde uit de eerste ronde kwam, hield een fel betoog tegen alles wat volgens hem naar kolonialisme en eurocentrisme verwees (zie hier). Conaie riep uiteindelijk wel op om voor Arauz te stemmen, maar velen volgden dat niet.

Dit is het resultaat vandaag, en het blijft verbazen dat sommigen het verschil niet meer zien  tussen een sociaal-democraat en een neoliberaal. Het beleid van Rafael Correa mag dan op veel verzet zijn gestoten, hij heeft wel de VS-basis gesloten en Wereldbank, IMF en DEA de deur gewezen. Hij gaf politiek asiel aan Julian Assange. Met Guillermo Lasso is de levenstandaard achteruit gegaan, openbare diensten werden afgebouwd, het onderwijs, de gezondheidszorg en de sociale zekerheid gingen er op achteruit. Er is een overtreffende trap van repressie bereikt.

UNES, de partij van het ‘correísmo’, riep op om de President af te zetten en nieuwe verkiezingen te organiseren. Maar er is geen meerderheid in het Parlement en de rechtse partijen, inclusief Pachakutik, weigerden het verzoek te steunen. Liever het neoliberalisme dan dat het ‘correísmo’ terug komt!

Wat uit deze incidenten moet onthouden worden, eens te meer, is dat inheemsen lang geen homogene groep vormen en het fout is ervan uit te gaan dat ze allemaal een progressief en groen beleid voorstaan.

Afwachten hoe dit afloopt.

Deel dit artikel

Visited 266 Times, 7 Visits today

Tags :
Francine Mestrum

Francine Mestrum is doctor in de sociale wetenschappen en doet onderzoek naar sociale rechtvaardigheid, ontwikkeling en samenwerking, armoede, ongelijkheid en mondialisering. Zij is voorzitter van het mondiale netwerk van Global Social Justice en werkt momenteel aan een project voor ‘social commons’ voor een transformatieve en universele sociale bescherming. Francine schrijft geregeld voor Wall Street International Magazine, Other News, Alainet, Social Europe en Uitpers

zie ook