Volgens de openbare omroep heeft België -ondanks de ongemeen gewelddadige Israëlische campagne in Gaza na de Hamasaanval van 7 oktober 2023-nog verschillende wapencontracten afgesloten met Israëlische bedrijven alsof er geen vuiltje aan de lucht is.
Het zou gaan om 109,5 ton munitie ingekocht bij IMI (in handen van het Israëlische Elbit Systems), een pantservoertuig van het Israëlische dochterbedrijf DSV, elektrische onderdelen van Rafael, onderhoudscontracten met Israel Airospace Industries (IAI), … Al deze bedrijven zijn medeplichtig aan het Israëlisch bezettingsgeweld en verdienen grof geld aan mensenrechtenschendingen en misdaden tegen de menselijkheid. Ze zijn nauw verbonden met de Israëlische overheid. IAI en Rafael zijn zelfs Israëlische staatsbedrijven.
België voert dus wapens en munitie in van een land waar een extreemrechtse en openlijk racistische regering aan de macht is. De Israëlische autoriteiten worden er door internationale mensenrechtenorganisaties van beschuldigd een apartheidssysteem te hanteren die parallel loopt aan een koloniale bezettingspolitiek gebaseerd op illegale landroof in de Palestijnse gebieden.
Ne de Hamas-aanslag van 7 oktober 2023 lanceerde Israël een meedogenloze wraakoorlog tegen de Palestijnen in Gaza, die aan zeker 47.540 mensen het leven kostte – het merendeel vrouwen en kinderen. Talloze Israëlische oorlogsmisdaden zijn uitvoerig gedocumenteerd en door mensenrechtenorganisaties veroordeeld. Tegen de premier en de voormalige minister van Defensie van Israël heeft het Internationaal Strafhof een arrestatiebevel uitgevaardigd. Het Internationaal Gerechtshof legde dan weer voorlopige maatregelen op omwille van het risico op een genocide in Gaza na een klacht van Zuid-Afrika. Sinds het staakt-het-vuren in Gaza heeft het Israëlisch leger het geweld tegen de Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever opgedreven.
Dit alles heeft blijkbaar geen impact op de houding van België, toch niet als het op handelen aankomt.
Op 18 september 2024 stemde ons land nochtans in met een resolutie van de Algemene Vergadering, die stelt dat de Israëlische aanwezigheid in de bezette Palestijnse Gebieden “onwettelijk” is en dat staten geen medewerking mogen verlenen aan deze illegale aanwezigheid. Wapens importeren van Israëlische bedrijven die hun producten vermarkten als ‘battlefield tested’ is in tegenspraak met deze resolutie en kan gezien worden als assistentie verlenen aan een sector die het bezettingsgeweld mogelijk maakt.
Israël is een belangrijke wapenexporteur. De Israëlische wapenbedrijven moeten een voldoende grote afzet realiseren om de investeringen van een eigen modern en goed uitgerust leger te kunnen dragen. De in Israël geproduceerde wapensystemen worden effectief uitgetest in de Palestijnse gebieden.
In 2023 boekte de Israëlische militaire industrie een omzet van 13 miljard dollar, een verdubbeling op amper vijf jaar tijd! Een kwart van de Israëlische wapenexport gaat naar de Europese Unie, waar de vraag naar munitie en diverse wapensystemen, zoals luchtafweer en drones sinds de Russische invasie van Oekraïne, sterk is toegenomen. Dergelijke aankopen legitimeren de controversiële marketingtechnieken van Israëlische wapenbedrijven en versterken hun positie omdat ze hen in staat stellen om uitgebreid te investeren in onderzoek en ontwikkeling, wat hun competitiviteit ten goede komt.
Dat België en andere Europese landen Israëlische wapens en munitie blijven importeren, is onbegrijpelijk. De ‘business as usual’-aanpak draagt ertoe bij dat Israël ongehinderd oorlogsmisdaden kan blijven plegen.
Onze nieuwe minister van Defensie, Theo Francken, schuift de verantwoordelijkheid voor de militaire aankopen in Israël -overigens terecht- door naar zijn socialistische voorgangster Ludivine Dedonder van de Vivaldi-regering, maar ziet er in een eerste reactie schijnbaar zelf geen graten in, en is dus niet van plan om iets aan dat aankoopbeleid te veranderen. Volgens Francken zou dat juridisch niet evident zijn, omdat er geen sancties tegen Israël lopen en omdat Israël een “belangrijke handelspartner is als het gaat over militaire samenwerking en militaire leveringen”.
In het nieuwe regeerakkoord komt het woordje mensenrechten 15 keer voor. Zo staat er: “We verdedigen en promoten onze waarden, zoals democratie, mensenrechten en de rechtsstaat”. Er staat ook: “Een prioriteit is de strijd tegen straffeloosheid en België steunt internationale hoven (zoals ICC en ICJ) bij onderzoeken naar schendingen van internationaal recht”.
Westerse regeringen pakken graag uit met ‘democratische waarden’ en ‘mensenrechten’. Maar de holheid en selectiviteit van deze waarden is al lang gebleken uit de weigering ook maar iets te veranderen aan het beleid tegenover Israël. Als het de Belgische regering menens is met het respect voor de rechtsstaat en de mensenrechten, waarop wordt er dan nog gewacht om een militair embargo in te stellen op zowel de invoer van Israëlische wapens naar ons land, als de wapenexport naar Israël? België kan dat soeverein beslissen.
