Oman heeft door zijn ligging, aan de Straat van Hormuz, een stem met gewicht. Wat minister van Buitenlandse Zaken Badr AlBusaidi deze week in The Economist zegt, is in veel opzichten interessant. De hoop dat Donald Trump daar iets van opsteekt, is jammer genoeg ijdel. Een van AlBusaidi’s uitspraken: de VS zijn de controle over hun buitenlands beleid kwijt. Aan wie? Dat zegt hij niet, mar Israël ligt op de lippen.
Dat Iran zijn buren aanviel tegen wat het Amerikaanse doelwitten noemt, is erg te betreuren en onaanvaardbaar, maar onvermijdelijk. Tegenover een oorlog waarmee zowel de VS als Israël een einde willen maken aan de Islamitische Republiek, was dat de enige rationele optie voor de leiding van die Republiek. Aldus het hoofd van de Omani diplomatie. Met andere woorden: wat hadden jullie dan wel verwacht?
Wie dat niet voorzag, heeft een grove verkeerde inschatting gemaakt, zegt hij. De grootste fout van de Amerikaanse regering is dat ze zich tot die oorlog liet verlokken. Dit is niet de oorlog van Amerika, en er bestaat geen scenario waarin zowel de VS als Israël hun doelen bereiken. Waarop de minister verder gaat hoe Israël de VS met verkeerde voorstelling van zaken, heeft misleid.
Het is vooral het zuidelijk deel van de Golf dat door Iran wordt getroffen, landen die vertrouwen hadden in de veiligheidssamenwerking met de VS en die nu zien hoe kwetsbaar dat is, hoe hun veiligheid nu en hun toekomstige welvaart worden bedreigd. Met andere woorden: het is een vergissing geweest daarop te betrouwen.
De minister: Voor vrienden van Amerika is de vraag eenvoudig, wat kunnen we doen om deze supermacht uit dit ongewenste kluwen te halen? Om te beginnen hebben Amerika’s vrienden de verantwoordelijkheid om de waarheid te zeggen. Die is dat twee partijen niets bij deze oorlog te winnen hebben, dat zowel Iran als Amerika zo snel mogelijk een einde moeten maken aan de vijandelijkheden. Het is geen prettige waarheid, omdat het aangeeft hoezeer Amerika de controle over zijn eigen buitenlands beleid kwijt is. Dat moet gezegd worden.
De naam Israël valt niet, maar het is duidelijk: Israël trekt aan de touwtjes van de VS-diplomatie.
En wat na het einde van vijandelijkheden? Het zal voor de Iraanse leiders moeilijk zijn weer in dialoog te gaan met een regering die tweemaal van onderhandelingen abrupt overschakelde op bombardementen en moorden. Wat zijn Trump’s woorden waard? Dat vraagt zowat de ganse wereld zich nu a.
