De uitputtingsoorlog in Oekraïne gaat zijn vijfde jaar in. Sinds Rusland op 24 februari 2022 in strijd met het internationaal recht zijn buurland binnenviel, heersen dood en vernieling. De confrontatiepolitiek van de NAVO en de langdurige weigering om via diplomatieke weg een duurzame en vreedzame oplossing te vinden, hebben bijgedragen aan de gewelddadige dood van vele tienduizenden mensen – aan beide zijden. Ongeveer zes miljoen Oekraïners zijn hun land ontvlucht en intern zijn nog eens zo’n 3,7 miljoen mensen ontheemd.
De bevolking in Oekraïne en Rusland is oorlogsmoe. Moeders willen niet langer de
kanonnen voederen met hun kinderen. Het is goed dat er onderhandeld wordt, maar elke
dag die verloren gaat, eist nieuwe mensenlevens.
We roepen alle partijen aan de onderhandelingstafel -Rusland, Oekraïne en anderen- op om hun verantwoordelijkheid te nemen, om in het belang van de bevolking tot rede te komen en een eind te maken aan het zinloze bloedvergieten. De controle over een vierkante meter grond is geen mensenleven waard. (In het voorbije jaar heeft Rusland het bezette Oekraïense grondgebied met slechts 0,79% uitgebreid.)
We roepen Rusland en Oekraïne op om alle aanvallen op civiele infrastructuur te staken, de onderhandelingen ernstig te nemen en ze niet te rekken om intussen nog snel militaire slagen toe te dienen die geen invloed hebben op de uitkomst van de gesprekken en alleen meer levens kosten. In afwachting van een duurzaam akkoord is een staakt-het-vuren dringend nodig!
We roepen de Europese Unie en de NAVO op om zich te onthouden van standpunten en
acties die de onderhandelingen bemoeilijken. We herinneren eraan dat de jarenlange
expansiepolitiek van de NAVO mee aan de basis ligt van de spanningen met Rusland. Bij westerse politieke leiders overheerst nog steeds de mening dat Rusland zoveel mogelijk verzwakt moet worden, ook na een vredesakkoord, wat zich vertaalt in een aanhoudende bewapening en de cultivatie van een vijandbeeld tegen Rusland. Deze politieke leiders dragen een grote verantwoordelijkheid omdat ze ervoor kozen het conflict verder te voeden met wapens in plaats van het diplomatiek te ontmijnen. Op het terrein zijn het jonge mensen die van hun gezinnen worden weggerukt om de wapens te bedienen die zij zo gretig leveren, niet om vrede te bewerkstelligen, maar om hun geopolitieke belangen te verwezenlijken en het militair industrieel complex te dienen.
Wij veroordelen de manier waarop de oorlog in Oekraïne wordt misbruikt om het Europese continent te militariseren. De wapenindustrie boekt megawinsten door overheidsgelden te kannibaliseren die noodzakelijk zijn voor publieke dienstverlening, sociale zekerheid en milieubescherming.
We verzetten ons tegen steeds stijgende militaire uitgaven en de algemene militarisering
van onze samenleving. Meer troepen, meer wapens, meer NAVO zullen geen vrede en
veiligheid brengen, maar oorlog normaliseren.
Rusland maakt deel uit van het Europese continent en zal altijd onze buur blijven. Onderhandelingen voor vrede in Oekraïne moeten gepaard gaan met een politiek proces gericht op een andere veiligheidsarchitectuur voor Europa, die inclusief is en gebaseerd op politieke en economische samenwerking, evenals op respect voor de mensenrechten en de soevereine gelijkheid en onafhankelijkheid van staten. Een dergelijke nieuwe veiligheidsarchitectuur zou de NAVO overbodig maken en ons in staat stellen de idee van een sterk gemilitariseerde EU los te laten. Vrede en stabiliteit komen niet uit de loop van een geweer, maar zijn het gevolg van vertrouwenwekkende maatregelen, wapenbeheersing en sociale rechtvaardigheid.
We roepen media en politiek op om af te kicken van de oorlogskoorts en de angstpsychose
niet langer te voeden. Onze jongeren hebben nood aan perspectieven op een vreedzame en
duurzame toekomst waarin solidariteit en rechtvaardigheid centraal staan!
