EU buitenspel? Eigen schuld dikke bult
De ideologische verwantschap tussen Donald Trump en Vladimir Poetin plus de winsthonger van de VS-president, leiden tot een merkwaardig voorstel voor Oekraïne-deal. Oekraïne als lijdend voorwerp, want het zijn zowel de VS als Rusland die een buit verdelen, met het grootste part voor de VS. Kiev krijgt tot donderdag om ja te zeggen. Maar geldt dat ultimatum ook voor Poetin die de Russische tegoeden naar de VS ziet stromen? Hallo, Bart De Wever?
De verliezers
Trump’s ultimatum aan Kiev plaatst Oekraïne’s president Volodymyr Zelensky naar eigen zeggen voor de moeilijke keuze tussen een vernederende onderwerping of ‘behoud van waardigheid’.
De keuze is: verder vechten zonder steun uit de VS, zelfs geen militaire informatie meer, of zich neerleggen bij de voorwaarden.
Soevereiniteit, ja, maar beetje beperkt en met minder grondgebied. Niet meer dan 600.000 militairen en lidmaatschap van Navo grondwettelijk bannen. En dan nog binnen de 100 dagen verkiezingen houden. Plus de wederopbouw in handen laten van vooral VS-ondernemingen die er maximaal winst willen uit halen. Dat alles onder toezicht van een vredesraad geleid door de partijdige en onvoorspelbare Donald Trump. In ruim beloven de over de naleving te waken, de soevereiniteit te waarborgen..
Trump heeft zijn moment goed gekozen. Zelensky zit immers op talrijke fronten in het defensief. Er is de moeilijke toestand aan het oorlogsfront, er zijn de vernielende dodende Russische aanvallen die meer en meer burgerslachtoffers maken en een bijzonder harde winter aankondigen.
Oorlogsmoe
Komt daar nu bovenop het enorme corruptieschandaal waarvan de topfiguur, Timoer Mindisj, een zeer goede vriend is van de president, een vriend die verdacht tijdig werd gewaarschuwd en de dans kon ontspringen. Nu blijkt dat een deel van het gestolen geld uit de energiesector, moest dienen voor de beveiliging van de elektriciteitsvoorzieningen tegen de Russische aanvallen. Dat maakt het oor de verontwaardigde bevolking nog erger. Bovendien is de storm niet geluwd rond het zeer omstreden ontslag van de burgemeester van Odessa, de zoveelste autoritaire oprisping van de president.
Er is bij een deel van de bevolking ook oorlogsmoeheid. Oekraïne heeft Rusland wel vernederd, de invasie van februari 2022 heeft door de onverwacht sterke tegenstand haar doel – Oekraïne snel op de knieën krijgen – in de verste verte niet bereikt. Maar nu nog, zeker met de onzekere steun uit de VS rekenen op een zege, dat zien veel Oekreaïeners niet meer zitten. Het leger zit inzake rekrutering op zijn tandvlees, Duitsland klaagt over al die Oekraïense jongeren die er komen overwinteren, de soldaten aan het front worden niuet afgelost, de dagelijkse burgerdoden, het weegt allemaal erg zwaar… Misschien kan men dan beter zijn trots inslikken?
Halfvol
Voor Poetin is het glas halfvol. Er staan voor Rusland natuurlijk veel lekkere hapjes in het voorstel. De aan Oekraïne opgelegde beperkingen, gebiedsuitbreiding die door de VS “de facto” zou erkend worden (een eigenaardig begrip), geleidelijk opdoeken van de sancties, samenwerking met de VS op vlak van onder meer AI (warmee Trump Moskou van de Chinezen wil losmaken)…
Rusland zou zelfs een stuk van de Donbass krijgen dat het nog niet veroverd heeft. Anderzijds zijn er twee regio’s die het officieel heeft geannexeerd en deels in handen heeft– Zaporizja en Cherson – die het zou moeten opgeven.
Wat Moskou echter het meest stoort is het lot van de Russische tegoeden die de EU grotendeels zou willen aanwenden als kredieten aan Oekraïne. Washington ziet dat anders: 100 miljard dollar uit die pot voor wederbouw onder toezicht van de VS – wat allicht ook inhoudt grotendeels door VS-ondernemingen. De helft van de opbrengst van deze projecten gaat hoe dan ook naar de VS, Trump en zijn vrienden willen er iets aan verdienen. Dan zou de EU ook nog eens moeten instaan voor 100 miljard dollar. De rest van de bevroren Russische tegoeden gaat dan naar een gemengde VS-Russisch investeringsfonds.
Dat allemaal onder supervisie van een “Vredesraad” geleid door Trump zelf. Wat betekent dat Moskou zou moeten toelaten dat de VS een zeer grote zeg in Oekraïense aangelegenheden zouden krijgen. Dat zou Trump boven Poetin, de VS boven Rusland, plaatsen. Waarom zou Moskou zoiets dulden?
De enige grote winnaars van dit Trump-voorstel zijn dus de VS, of beter de zakenlui die er zouden aan te pas komen.
“Europa”
Europa komt er niet aan, te pas, althans het Europa van de EU en VK dat de jongste tijd de oorlogsstemming aanblazen. De Duitse kanselier Frierich Merz, de Franse president Emmanuel Mavron en de Britse premier Keir Starmer proberen hardnekkig, een beetje wanhopig, nog op de gebeurtenissen te wegen.
Dat Washington en Moskou zich van hen niets aantrekken, hebben ze grotendeels aan zichzelf te wijten. Reeds in april 2022 heeft de Britse premier Boris Johnson niets ongemoeid gelaten om onderhandelingen te saboteren. Tijdens de Maidandagen van 20132-2014 hebben Europese politici gepoogd de Amerikanen nog te overtroeven in het aanwakkeren van het reactionaire Oekraïens nationalisme. Guy Verhofstadt is op het Maidanplein hysterisch olie op het vuur gaan gieten. Nadien hebben die ‘half-Europeanen’ (Europa gaat tot de Oeral) de akkoorden van Minsk gesaboteerd en een onderhandelde oplossing van reële problemen, tegengewerkt. De “Europeanen” zagen geen graten in vele provocaties vanuit Kiev, met onder meer taalwetten. Enz.
Bovenal, de “Europeanen” van de EU hebben zichzelf in een erg vernederende positie geplaatst tegenover Washington. Nu zwichten vele industrieën onder de enorme energiekosten, een gevolg van het afschieten, onder VS-druk, van het goedkope overvloedige Russisch gas. We waren te afhankelijk? Nu worden we te afhankelijk van duur schaliegas uit de VS.
De vernederende knieval van Commissievoorzitster Ursula Von der Leyen voor Donald Ttump die haar tussen twee golfstoten voor 750 miljard gas en aanverwante uit de VS deed kopen, vat de vazaltoestand van de EU goed samen.
Waarom zou Trump zich dan bij zijn deals iets van de EU aantrekken?
Zie ook:
https://www.uitpers.be/wanneer-binnengrenzen-staatsgrenzen-worden/
