Nul op tien gaf minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel aan de Italiaanse premier Silvio Berlusconi wegens diens denigrerende verklaringen over de islam op een moment dat de hele westerse wereld de islamitische landen probeert op te vrijen in verband met de Amerikaanse oorlog tegen Afghanistan. Merkwaardig genoeg hield Michel de lippen stijf gesloten over nog verdergaande, zij het al wat oudere verklaringen van premier Guy Verhofstadt.
"Het Westen moet zich bewust zijn van de superioriteit van zijn beschaving. Dit is een beschaving die een breed welzijn heeft verzekerd aan de volkeren en die het respect voor de mensenrechten, religieuze overtuigingen en de politieke rechten heeft gevrijwaard. Dat vindt men in de islamitische landen niet terug", dixit Berlusconi in Berlijn.
Die verklaring lokte een storm van protest uit. Ook van de kant van de huidige voorzitter van de Europese Unie, Guy Verhofstadt. De verklaring kwam er dan ook op een uiterst ongelukkig moment. De hele EU probeerde net, in dienst van Washington, de islamitische wereld aan de kant van de "alliantie tegen het terrorisme" te krijgen. In dit kader gingen Louis Michel, als voorzitter van de Europese ministerraad, Javier Solana, de hoge Europese vertegenwoordiger Javier Solana, Chris Patten, de EU-commissaris voor Externe Betrekkingen en anderen op goodwill-reis onder meer naar de Arabische landen.
In het Europees Parlement pleitte Solana in september voor het aanhalen van de banden met de Arabische landen.
In het spoor van president Bush spraken Europese leiders zich plots uit voor een Palestijnse staat. Ze gaven meteen toe dat de golf van anti-Amerikaans en anti-westers geweld in de islamitische wereld wel degelijk een band heeft met de Palestijnse kwestie. Iets aan die kwestie doen is echter wat anders: de Israëli’s zijn de voorbije weken wel hier en daar op de vingers getikt, maar ze hebben nog steeds de vrije hand om hardhandig op te treden tegen de Palestijnen. Met tientallen doden als gevolg na de moord op de Israëlische extreem-rechtse politicus Rehavam Zeevi. Een "humanitaire interventie", laat staan enige sanctie tegen Israël zit er nog altijd niet in.
Guy Verhofstadt mocht zich dan wel afzetten tegen Berlusconi, in feite zit hij op dezelfde lijn. Zijn "Tweede Burgermanifest" laat daar geen enkele twijfel over bestaan:
"De vraag is of de Islam wel in overeenstemming te brengen is met de liberale democratie en de vrijheid, de verdraagzaamheid, de verscheidenheid en het tegensprekelijk debat zonder dewelke geen openbare samenleving mogelijk is" (bladzijde 64).
"Is de zaak Rushdie niet het ultieme bewijs van de onmogelijkheid van de Islam zich in te passen in onze samenleving. Toont zij niet aan dat de Islam in wezen een intolerante en totalitaire ideologie is die botst met de culturele, morele en juridische voorschriften die gelden in een open en democratische samenleving?" (bladzijde 65).
Bevreemdend is dat die uitspraken in de Belgische pers in mineur (De Standaard) of helemaal niet (De Morgen) behandeld werden. Op VTM werd Verhofstadt ermee geconfronteerd in het nieuws van 13 uur van 14 oktober. De premier weigerde er afstand van te nemen. Normalerwijs zou Louis Michel hem op zijn minst hebben moeten kapittelen voor deze Vlaams Blokachtige uitspraken en ook hem nul hebben moeten geven. Dat gebeurde niet. Ook van het Centrum-Leman werd vergeefs op enige reactie gewacht.
Erger nog, Michel drukte op verzoek van premier Verhofstadt schriftelijk zijn spijt uit over zijn tv-opmerking over Berlusconi. Hij maakte duidelijk in zijn brief dat zijn nul op tien voor Berlusconi het gevolg was van diens verklaringen dat de westerse cultuur superieur is aan de islam. De Italianen namen daar geen genoegen mee. Verhofstadt telefoneerde dan maar persoonlijk met Berlusconi en zond hem ook een brief. Waarmee het incident van de baan was en de Italianen alsnog de hand mochten drukken van de Belgen op de Europese top in Gent op 19 oktober.
De Belgische minister van Buitenlandse Zaken mag dan wel af en toe zijn tanden laten zien en de vinger op de wonde leggen, maar hij blijkt wel bijzonder selectief. Hij is voor oorlog in Afghanistan, maar nog voor hij voor een half jaar, tot eind december, voorzitter werd van de Europese ministerraad, liet hij weten dat de Palestijnen onder zijn voorzitterschap niets te verwachten hadden. Geen enkel initiatief, zeker geen enkele sanctie, dus om een einde te maken aan het bloedbad, laat staan aan de al 34 jaar durende bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gaza-strook, waar hij de Israëli’s rustig laat voortkoloniseren. Een totaal immorele houding die wordt weggemoffeld onder het mom van "neutraliteit" in het conflict en valse redeneringen dat "beide partijen tot een overeenkomst moeten komen" terwijl er een totaal onevenwicht is tussen Israëli’s en Palestijnen.
(Uitpers, november 2001)
