De neo-zapatisten vieren van 26 tot 30 december de 32ste verjaardag van hun rebellie in 1994, dag waarop het vrijhandelsakkoord voor Noord-Amerika van kracht werd.
In San Cristobal de las Casas, Chiapas, Mexico zijn zo’n duizend mensen bijeen gekomen, 568 van hen uit het buitenland, 32 verschillende landen.
Aan de deelnemers werd gevraagd om gevaccineerd te zijn, behalve tegen het virus van het verzet en de rebellie.
De thema’s die tijdens de vier dagen worden besproken zijn alle grote wereldproblemen, een analyse van de huidige situatie, slecht bestuur, mensenrechten, de feministische strijd… Wie met ‘artificiële intelligentie’ aankomt, wordt uitgesloten.
Er nemen verschillende intellectuelen deel aan de bijeenkomst.
Er werd o.m. gesteld dat de inheemsen zich moeten organiseren, in de stad zowel als op het platteland. Veel grondwetswijzigingen die zogenaamd in hun voordeel zijn en hen rechten geven, doen in de praktijk net het omgekeerde. Er gebeuren onteigeningen en er is geen enkele rechtszekerheid. Er zou een nieuwe grondwet moeten komen, zo werd gesteld, gefocust op mensen in plaats van op privé-eigendom en natuurlijke hulpbronnen. Vandaag worden mensenrechten te vaak gebruikt om misbruiken te verantwoorden.
De Zapatisten tonen dat een bestuur zonder hiërarchie, zonder politici en zonder partijen best mogelijk is. Alles gebeurt vanuit de ‘meent’, ‘lo común’.
Voor oplossingen moet gekeken worden vanuit en naar beneden, vanuit en naar links.
De neo-zapatisten zien dat rechts terugkomt en wijten dat aan de onbekwaamheid van links. In geen enkel land met een zogenaamd linkse regering, van Venezuela tot Chili, over Brazilië en Mexico, is er iemand die durft raken aan de piramide van het kapitalisme.
Het thema van de bijeenkomst: ‘Over piramides, geschiedenis, liefde en uiteraard ook gebrek aan liefde’. De Zapatistas willen een ‘zaaibed’ zijn voor anderen.
