Bij de lancering van de campagne ‘Nederland tegen terrorisme’, zei minister Piet Hein Donner dat de strijd tegen het terrorisme uiteindelijk gewonnen zal worden. Hoewel ik hem daarin gelijk geef, zal die overwinning niet te danken zijn aan deze antiterreurcampagne. Alle goede bedoelingen ten spijt biedt deze geen uitzicht op een overwinning, omdat zij niet getuigt van inzicht in het terrorisme probleem.
Het ongrijpbare van een terrorist schuilt namelijk niet in zijn daden, maar in zijn (ondemocratische) denken. Hij is simpelweg niet in staat zich in de ander te verplaatsen, ofwel om ‘inclusief te denken’ om met Feitse Boerwinkel te spreken. Als gevolg daarvan beschouwt hij zijn eigen gelijk als alleenzaligmakend, waartoe ieder ander goedschiks (geestelijk geweld) of kwaadschiks (materieel geweld) bekeerd moet worden. Qua geestesinstelling vormt de bekrompen fanaticus dan ook de ware terrorist, waarbij het autochtoon of allochtoon zijn geen enkele rol speelt.
In de strijd tegen het terrorisme zijn autoch- en allochtonen dan ook natuurlijke bondgenoten, die met elkaar in staat moeten zijn de terreur adequaat het hoofd te bieden. Niet met geweld, maar door sociale controle: de ontmaskering van fanatici in eigen gelederen, waardoor zij op een politiek zijspoor gezet kunnen worden. Daardoor zal het onderlinge wantrouwen vanzelf tenietgedaan worden en ingeruild worden voor onderling respect. De enige basis waarop de broodnodige vruchtbare samenwerking van de grond zal kunnen komen, ter beteugeling van de gezamenlijke (wereld-)problemen en het daarmee gepaard gaande onrecht. Met als uiteindelijk resultaat: “VREDE”.
Burgerforum.
Onder leiding van tv-persoonlijkheid en theologe Jacobine Geel, gaat het op 24 maart geïnstalleerde Burgerforum kijken of een nieuw kiesstelsel nodig is, om de kloof tussen burger en politiek te dichten. Hoewel ik daar vierkant achter sta, is voor die dichting meer nodig dan een nieuw kiesstelsel.
Het dichten van de (vertrouwens-)kloof kan alleen maar werkelijkheid worden op basis van het besef dat de partijpolitieke leest waarop ons bestel is geschoeid, te nauw is voor de mondiale tijd waarin wij leven. Vandaar dat de daarmee gepaard gaande mondiale problemen, het vermogen van onze partijpolitici – als vertegenwoordigers van die ontoereikende leest – simpelweg te boven gaan. Een nieuw kiesstelsel zal daar niets aan veranderen.
Daarvoor zal ons gehele bestel op de schop genomen moeten worden, met als doel: de creatie van een bijdetijds bestel gestoeld op perspectief biedende eenheid, in plaats van op uitzichtloze (partijpolitieke) verdeeldheid. De eenheid die nu eenmaal vereist is om de gezamenlijke (wereld-)problemen gemeenschappelijk aan te pakken, ofwel de alom onderschreven mensenrechten met elkaar handen en voeten te geven. Kortom, zolang wij ons verdeeldheid zaaiend partijpolitiek bestel blijven verheerlijken en wereldwijd blijven promoten als het summum van democratie, zolang zal het geloof in het mensenrechten- of vredesideaal een loze passie blijven.
Wouter ter Heide
(Uitpers, nr. 74, 7de jg., april 2006)
