INTERNATIONALE POLITIEK

Milieubeleid Emissiecertificaten brengen op

Image

De ondergrondse opslag van CO2 is een techniek waarmee landen als Nederland hopen hun doelstellingen tot vermindering van de CO2-uitstoot te halen. De techniek is omstreden: werkt het wel, en is het geen schaamlapje om daadwerkelijke vermindering van de uitstoot uit de weg te gaan?

In Nederland heet het eerste grote project Porthos. Jaarlijks zou 2,5 miljoen ton CO2 onder de Noordzee worden opgeslagen in een oud gasveld. Dat komt neer op 1,5 procent van de totale Nederlandse uitstoot.

De staat neemt de risico’s voor haar rekening. Als in 2042 het veld gevuld is, dan zijn de risico’s op bijvoorbeeld lekkages niet meer voor de vullende bedrijven (Shell, ExxonMobil, Air Liquide en Air Products), maar voor Porthos, dat in handen is van overheidsbedrijven. Vanaf 2062 zijn de risico’s voor de staat zelf.

Ondertussen krijgen de vullende bedrijven overheidssteun. Voor hun CO2-uitstoot moeten zij op de markt emmissiecertificaten kopen. Deze markt is het koninginnestuk van het Europees milieubeleid, dat door steeds duurdere certificaten hoopt bedrijven te dwingen tot vergroening. Als nu blijkt dat de ondergrondse opslag duurder uitvalt dan het kopen van certificaten, betaalt de overheid het verschil. Het argument is dat bedrijven anders liever uitstoten dan ondergronds opslaan.

Nu blijkt echter dat de verwachting is dat deze certificaten niet goedkoper maar een stuk duurder worden dan wat hen wordt aangerekend door Porthos voor ondergrondse opslag. De deelnemende bedrijven kunnen deze certificaten dan verkopen, en wat zij meer opbrengen dan de kosten voor de opslag is winst. Die steken de bedrijven op zak. Waar eerder werd gerekend op een rendement voor de bedrijven van 7,5 procent wordt dat nu geschat op 34 procent.

Een tegenvaller is dat er in het veld nog gas blijkt te zitten. De eigenaar van het veld uit Abu Dhabi heeft daarom recht op een schadevergoeding van enkele tientallen miljoenen euro’s. Hoe deze tegenvaller verdeeld wordt tussen de overheid en de betrokken bedrijven is nog niet uitgemaakt.

Print Friendly, PDF & Email

Relevant

Maduro en Biden: het is oorlog, geen tijd voor romantiek!

Sinds afgelopen zaterdag zitten de Venezolanen – regering én oppositie – weer aan de onderhandelingstafel in Mexico. Die onderhandelingen waren al enkele jaren geleden gestart, maar werden onderbroken toen…

Print Friendly, PDF & Email

Duits gas, iemand?

De energiecrisis in Europa is nog lang niet voorbij. Voor deze winter zou er geen probleem zijn, maar hoe we de winter van volgend jaar moeten doorkomen is nog…

Print Friendly, PDF & Email

Duur gas: wie is schuldig?

Waarom is gas zo duur in de Europese Unie? Ligt het aan de sancties tegen Rusland? Of ligt het aan Rusland, dat de gasprijs manipuleert? Of… misschien ligt het…

Print Friendly, PDF & Email

Laatste bijdrages

Over veto’s in de VN-Veiligheidsraad, Israël, Iran en hypocrisie

Na een lange sessie in de VN-Veiligheidsraad haalde de VS afgelopen donderdag nog maar eens zijn vetorecht boven om Israël te plezieren, deze keer om een volwaardig lidmaatschap van…

Print Friendly, PDF & Email

Val van cruciale grensstad is vernederende nederlaag voor het militair regime van Myanmar

Operatie 1027 heeft in Myanmar voor een kentering gezorgd. Sinds oktober 2023 heeft de opmars van de anti-junta-coalitie van het Arakan-leger (of AA, een voornamelijk Rakhine-groep), het Myanmar National…

Print Friendly, PDF & Email

Angst en beven van Teheran tot Tel Aviv: de opera.

Driehonderd drones of meer, plus een niet gespecifieerd aantal ballistische missielen (maar van de tragere soort, gemakkelijker op te sporen dan de supersonische raketten die Iran ook heeft) die…

Print Friendly, PDF & Email
De trein naar het Imperium.

You May Also Like

×