Michel Barnier is er na veel veto’s en chantage dan toch in gelukt een regering samen te stellen. Nog rechtser dan de vorige regering onder president Emmauel Macron, met zeer dunne vijgeblaadjes die toch iets “pluralistisch” aan dat kabinet moeten geven. Maar is het de moeite de lijst langs te lopen? Wanneer zal uiterst-rechts vinden dat het niet genoeg krijgt om die regering te laten overleven?
Binnenlandse Zaken
Dit is de meest rechtse regering van de Vijfde Republiek, zei Olivier Faure, leider van de PS. De Vijfde Republiek die in 1958 door Charles de Gaulle, generaal, werd ingesteld na een coup. Nu, er zijn wel regeringen geweest die minstens even rechts waren, zeker onder de Gaulle en Georges Pompidou als president. De regeringen met ministers van Binnenlandse Zaken als Raymond Marcellin (1968-1974) en Charles Pasqua (1986 met Chirac als premier en Mitterrand als president, later in 1993 onder premier Balladur en Chirac president), konden inzake repressie wel tellen.
De nieuwe minister van BinnenlandseZaken, Bruno Retailleau, is van hetzelfde hout gesneden. Deze senator uit de Vendée is ook politiek een echte Vendéen, in de historische betekenis ervan: ultra-reactionair. Als chef van de fractie LR (Les Républicains) in de Senaat, zorgde hij eind vorig jaar voor een forsere versie van de immigratiewet, helemaal op maat van uiterst-rechts. Dat dit er niet volledig doorkwam, lag aan het Grondwettelijk Hof, er waren nogal wat bepalingen in strijd met de grondwet. Ook verzette hij zich met hand en tand tegen het opname van abortusrecht in de grondwet.
Waarschuwingen
Deze Retaillieau kan rekenen op de zegen van Marine Le Pen en haar Rassemblement National (RN). Ex-premier Gabriel Attal, leider van de Macroniengroep Ensemble, heeft de regering alvast gewaarschuwd niet te raken aan het abortusrecht en aan homorechten. Want Retaillieau is niet de enige aartsreactionair is dit kabinet, gevangene van uiterst-rechts.
Zo is SOS Homophobie erg verontwaardigd door de aanwezigheid van regeringsleden die militant opkwamen tegen abortus- en homorechten. ‘Le Manif pour tous’ (organisatie die grote marsen tegen het homohuwelijk hield) is sterk vertegenwoordigd, merkt de groep op. Ze zitten op Binnenlandse Zaken, op Landbouw, op Hoger Onderwijs, op de post ‘strijd tegen discriminaties’. En als staatssecretaris Consumptie is er senator LR Laurence Garnier die zich met hand en tand verzette tegen een verbod op reconversiepraktijken om homo’s op het rechte heteropad te brengen. Er was eerst de post ‘Familiezaken’ voor haar voorzien, maar ze zakte na protest naar de 38e plaats op de protocollaire ranglijst.
De enige, lichte, tegengewichten zijn twee oud-leden v an de PS. Didier Migaud op Justitie, tot nu de baas van Toezicht op de Transparantie van het openbaar leven). En minister van Arbeid Astrid Panosyan-Bouvet die bij de Macronie toch lichte twijfels had bij de zoveelste brutale, aanval van Attal, op de werklozen.
Hun gewicht is in feite nihil. Het lot van de regering Barnier is vanaf de eerste dag in handen van het RN. Dat kan op elk ogenblik een motie van wantrouwen indienen, en indien de 192 leden van het linkse Nouveau Front populaire die steunen, de regering doen vallen; Of het kan een motie ingediend door links, steunen. Macron heeft het RN die positie in handen gegeven door zich niets aan te trekken van de verkiezingsresultaten. Hij heeft de post van premier toevertrouwd aan een van de meest rechtse vertegenwoordigers van LR, een partij die naargelang het soort verkiezingen tussen 4 en 7 % van de stemmen haalt.
Belastingen?
Barnier zal snel moeten antwoorden op de vraag of er nieuwe belastingen komen. Dat kan in geen geval, aldus de Macroniens bij monde van groepsleider Attal; “dat gaat in tegen ons DNA”. Ook RN verzet zich tegen verhoging van belastingen.
Maar er is een begrotingstekort v an 6 %. En het gaat niet om algemene verhoging van belastingen, maar om nieuwe of hogere heffingen op zeer grote inkomend. Links eist onder meer de herinvoeringvan de ISF, de belasting op de grote fortuinen.
De premier zei zondag geen belastingen te willen verhogen die lage inkomens en mensen die leven van hun arbeid, treffen. De meest gefortuneerde moeten een bijdrage leveren aan de inspanningen om het tij te keren… ook de grote multionationale ondernemingen moeten daartoe hun steentje bijdragen. Maar wat vinden ‘le président des riches’ (Macron) en zijn vrienden, zoals Bernard Arnault, een van de rijkste personen ter wereld, van die ‘gauchist’ Barnier?
