Mélenchon zorgt voor stormschade

Een collectief van meer dan 1000 militanten van La France insoumise (LFI) eist dat parlementslid Adrien Quattenens uitgesloten wordt. Quattenens is onlangs veroordeeld tot 4 maanden voorwaardelijk voor slagen aan zijn vroegere partner. De zaak wekt grote beroering binnen LFI waar het de jongste weken al zo onrustig was.

Quatennens

Het collectief verwijt de leiding van LFI, boegbeeld Jean-Luc Mélenchon in de eerste plaats, dat ze niet zwaar tilt aan geweld tegen vrouwen. Adrien Quatennens is schuldig en moet worden uitgesloten. De oproep van dit collectief komt bovenop de grote onvrede over Mélenchons greep op LFI – en op Nupes, de coalitie van links.

Quatennens was bij LFI de organisatorische rechterarm van Mélenchon. Toen de zaak rond het partnergeweld losbarstte, werd Quatennens even opzij gezet in afwachting van een vonnis. Na de rechterlijke uitspraak werd hij voor vier maanden geschorst uit de fractie. Mélenchon en zijn omgeving vonden dat men een veelbelovend iemand niet tot levenslang mag veroordelen. Hij toont spijt en kan van zijn fouten leren, aldus de leiding.

Niet iedereen bij LFI deelt dus die mening. Vooral bij jonge militanten, vrouwen en mannen, is het onbegrip groot. Het collectief vindt dat een beweging die zich radicaal feministisch noemt, in elk geval zeer principieel moet zijn. Bijgevolg kan er voor iemand als Quatennens geen plaats meer zijn. Die militanten klagen ook over het volslagen gebrek aan interne democratie, de basis heeft geen enkel middel om zich te laten horen.

Gaswolk

Dit komt bovenop de grote heibel binnen LFI over de manier waarop Mélenchon de leiding ervan aanpakt. LFI zegt geen partij te zijn, maar een beweging, sterker nog, LFI is “gazeuse”… wat dat ook moge betekenen. Maar LFI moet zich inplanten. Na het succes van Mélenchon bij de presidentsverkiezingen, 22 %, en de doorbraak bij de parlementsverkiezingen, 75 zetels, kwam de zwakte van de lokale inplanting nog meer naar voor. Bij lokale en regionale verkiezingen komt LFI er niet aan te pas.

Dus moet LFI steviger structuren krijgen, met lokale en regionale instanties, met lokalen. Voor grote nationale vergaderingen leent LFI het lokaal van een trotskistische groep. Hoe die zogenaamde gaswolk in organisatie omzetten? Mélenchon deed dat deze maand via coöptatie. Hij riep een vergadering bijeen waarop alle grote namen – zij die veel in de media komen – niét werden uitgenodigd. Clémentine Autain, François Rufin, Eric Coquerel… zegden wat ze daarvan vonden: een autoritaire coup.

LFI is verre van een gaswolk, LFI is bijna een éénmanspartij,een apparaat ten dienste van Mélenchon. Dat apparaat wordt nu van bovenaf geleid door Manuel Bompard, de trouwste luitenant van Mélenchon. De dagelijkse leiding zou de natie moeten vertegenwoordigen, maar het gros zijn dertigers uit l’Ile de France (Parijs en contouren) die meestal hun parlementszetel aan het prestige van Mélenchon te danken hebben en hem zeer loyaal zijn.

Dit is niet de nodige inplanting zoals onder andere Rufin dat ziet. Hij wees erop hoe LFI een stedelijk verschijnsel is, terwijl het uiterst-rechtse Rassemblement National (RN) van Marine Le Pen zich geduldig inplant in de “periferie”, de oude industriegebieden en het platteland waar veel mensen zich verwaarloosd en misprezen voelen. Het is aan LFI om dat terrein te bestrijken, aldus Rufin.

Nupes

Mélenchon schoffeert niet allen de eigen achterban. Want intussen gedraagt hij zich al even autoritair tegenover de partners binnen de Nouvelle Union Populaire écologique et sociale (Nupes) waarmee LFI de verkiezingen inging, namelijk de groene EELV, de PS en de communistische PCF.

Zo houdt hij vast aan de mars die LFI op 21 januari in Parijs wil houden tegen de pensioenplannen die de regering op 10 januari zou bekendmaken. Tegen de wil in van de partners van Nupes, die willen actie voeren samen met de vakbonden. De relaties van Mélenchon met de vakbonden, vooral met de linkse CGT, zijn al zo slecht, met die LFI-mars wordt het alleen maar erger.

De nieuwe voorzitster van EELV, Marine Tondelier, bevestigt alvast dat EELV bij de Europese verkiezingen van 2024 met eigen lijsten naar de kiezer trekt, geen Nupes dus. Bij de PS moet partijleider Olivier Faure het op het congres in februari opnemen tegen twee rivalen die Nupes afwijzen. Mélenchon maakt het hem niet makkelijk.

 

Print Friendly, PDF & Email

Visited 281 Times, 1 Visit today

Tags :
Freddy De Pauw

Freddy De Pauw was van 1972 tot 2002 redacteur buitenland bij De Standaard. Hij volgde jarenlang Centraal- en Oost-Europa, een groot deel van Azië (o.m. China) en Italië. Hij publiceerde o.m. bij het Davidsfonds Volken zonder Vaderland’ over de ‘etnische kwesties’ in Centraal- en Oost-Europa; De firma maffia; Italië, moeder van alle smeer; Russische mafija; Handelaars in mensen; Maffia in België en Handelaars in nieuws – over trends in de berichtgeving. Werkt sinds de start in 1999 mee aan Uitpers.

zie ook