Je hoeft geen glazen bol te hebben om te weten dat na Venezuela Cuba aan de beurt komt, al dan niet met een beetje uitstel, misschien met eenzelfde patroon.
Het gelobby in Washington en Florida draait op volle toeren. Het is moeilijk het echte van de fake te onderscheiden. Maar dat er iets op komst is, valt niet te loochenen. Er zijn lekken in de pers, uiteraard om ideeën uit te proberen. Of er ook al concrete plannen zijn?
Na Venezuela zei Trump: ‘dat ze maar een akkoord vinden, vóór het te laat is’.
Het idee van een zeeblokkade wordt het vaakst vermeld. Het zou Cuba verhinderen nog goederen over zee in te voeren, olie op de eerste plaats. De VS verbieden Venezuela nu al om nog olie uit te voeren naar Cuba en de druk op Presidente Claudia Sheinbaum van Mexico wordt groot. Eén scheepslading zou al ongedaan zijn gemaakt.
Sheinbaum herhaalt nogmaals dat het om soevereine beslissingen gaat en dat de VS zich niet te moeien heeft, maar de druk kan onhoudbaar worden omdat het land onderhandelt over de verlenging van het vrijhandelsverdrag voor Noord-Amerika. Dat hebben de ondernemingen in Mexico hard nodig, want de fabrieken draaien op samenwerking met bedrijven in de VS.
De beperking van commerciële vluchten en van financiële stromen zijn de twee andere ideeën. Dat kan hard aankomen voor de ‘remesas’, het geld dat in de VS wonende Cubanen naar het thuisfront sturen en waarvan veel Cubanen overleven.
De VS wil ook dat Cuba een aantal ‘politieke’ gevangenen vrijlaat.
De vraag die bij dit alles rijst is wat men precies tracht te bereiken. Volgens sommigen is het helemaal geen ‘regime change’, maar gewoon een ander economisch beleid. Het kan Trump niet zo veel schelen dat een regering autoritair of socialistisch of communistisch of democratisch is. Als de economie maar goed draait en er zaken kunnen gedaan worden. De VS zijn dus op zoek naar mensen binnen het regime om dat gedaan te krijgen.
Hoe het zover kan komen is zeer de vraag. Uiteraard wordt het een zware beproeving voor de Cubanen als er nog minder stroom is dan nu al het geval is en als er geen USDollars meer binnen komen. De Cubaanse bevolking heeft in het verleden al vaker aangetoond zeer taai te zijn en heel wat druk aan te kunnen. De uitlaatklep is altijd emigratie geweest, maar ook die deur gaat nu dicht, Cubaanse vluchtelingen worden nu, net als alle andere, gewoon teruggestuurd.
Vóór het eind van het jaar moet alles zijn geregeld, zo hoort men nu in Florida. Maar men is in de VS niet op zoek naar een nieuw drama, aldus John Kavulich van de US-Cuba Trade and Economic Council. Men wil werken aan de economie, handel en financiën.
Het bestaande embargo intrekken, zou dat al niet veel problemen oplossen?
