De Franse president Emmanuel Macron heeft met zijn uitval in Jeruzalem even het wereldnieuws gehad. Hij had het aangedurfd de veiligheidsdiensten te schofferen op een voor de Fransen ‘heilige Franse plek’, de Sint Annakerk, een cadeau van het Ottomaanse Rijk.
Wellicht hoopte Macron dat hij de stunt van wijlen president Jacques Chirac in 1996 kon herhalen. Die vloog toen ook op diezelfde plek uit tegen een agent van de Israëlische veiligheidsdienst. Chirac oogstte daarmee veel succes in de Arabische wereld.
Slippendrager
Macron zou normaal moeten weten dat dit niet volstaat. Chirac danste minder naar de pijpen van Israël dan hij nu doet. Terwijl de huidige president zich uitslooft om het de Israëlische premier Benjamin Netanyahu naar de zin te maken. Toen die Parijs bezocht, schreven de Franse kranten dat Netanyahu zelf verbaasd was dat hij meer steun kreeg dan verwacht.
Wat voor een slippendrager Macron wel is, maakte hij na zijn ridicuul theaterstukje in Oost-Jeruzalem overduidelijk: hij herhaalde daar wat zijn partij La République en Marche in de Franse Assemblee had doen goedkeuren: het antizionisme is gelijk aan antisemitisme. Talrijke Franse joden noemden dit een schande.
Macron zwijgt in alle talen over de Israëlische misdaden in de bezette gebieden en over het apartheidsbewind at zijn vriend Netanyahu in Israël oplegt.
