49.3 leidt Frankrijk naar illiberalisme
President Emmanuel Macron is gevaarlijk, hij zet Frankrijk op de weg van het ‘illiberalisme’. Deze donderdag heeft hij een grote stap in die richting gezet: voor de 11e keer pakt de regering Elisabeth Borne, in opdracht van president Emmanuel Macron, uit met grondwetsartikel 49.3: er wordt niet gestemd in de volksvergadering, deze keer over de pensioenhervorming. Er wordt niet het minst rekening gehouden met de grote meerderheid van de Fransen. Macron roept foert, voor hem is ‘le peuple’ immers gepeupel. Jupiter verhoogt dus met bulldozer 49.3 de pensioenleeftijd. In se een politieke nederlaag.
Vlak na de bekendmaking, kwam het op tientallen plaatsen in Frankrijk tot spontane demonstraties. Het vakbondsfront roept op tot een nieuwe actiedag van demonstraties en betogingen volgende donderdag 23 maart. De 9e actiedag.
Pyromaan
Wie zijn hier de verliezers? Macron en zijn premier Borne in de eerste plaats. Het Elysée geeft toe zelfs met de steun van het nog rechtsere LR (Les Républicains) in de Assemblée geen meerderheid te hebben. Dat LR heeft hem wel beloofd elke motie van wantrouwen te zullen kelderen. Tenslotte, aldus kopstukken van LR, “voert Macron onze pensioenhervorming door”. Al hadden zowel Macron als LR liever 65 jaar gehad, die 64 was “een toegeving”.
Macron weet heel goed dat hij met zijn krachttoer genaamd 49.3 de woede tegen zijn beleid alleen maar groter maakt. De pyromaan is te laf om een stemming in de Assemblée te riskeren, dat is olie op het vuur van de colére gooien. De spontane acties na het lanceren van 49.3 waren daar een uiting van.
Maar Jupiter Macron gaat ervan uit dat hij een onbeperkt mandaat heeft en dus geen rekening moet houden met de wil van de meerderheid. Hij is immers herkozen voor vijf jaar en kan nadien geen kandidaat meer zijn, dus gaat hij in volle vaart nog wat aan sociale afbraak doen. Zoals de afbraak van de werkloosheidsvergoedingen. Door massaal mensen uit het stelsel te weren, kan hij het officiële werkloosheidscijfer bijstellen.
Radicaler?
Na de zevende actiedag tegen het pensioenplan, had het vakbondsfront – dat miljoenen mensen op de been brengt – gevraagd om een gesprek op het Elysée. Macron heeft hen niet eens geantwoord; de vernedering is compleet. Sociale dialoog past niet in het politiek brutalisme van Macron en zijn regering.
De vrees, ook bij vakbondsleiders, is dat veel actievoerders het niet meer zien zitten om nog enkele keren massaal op straat te komen, want wat haalt het uit? Met een 49.3 wordt het verzet weggeblazen. Er moeten radicalere acties komen, vinden veel demonstranten. Stakingen zijn er al wel, maar redelijk beperkt tot transport, af en toe onderwijs, energiebedrijven, havens;.. Dat legt het land niet plat, dat waait ook wel over denkt Macron.
Het resultaat van die brutale 49.3 is alleszins dat het vakbondsfront stand houdt, Macron en premier Borne hebben de hoop opgegeven dat ze de “reformistische vakbonden”, de CFDT voorop, kunnen losweken. Met een 49.3 is de na 12 jaar herstelde syndicale eenheid hechter geworden; Maar om wat nog te doen?
Er is donderdag een nieuwe actiedag, de 9e. Maar actiedag na actiedag, dat geeft geen perspectief. Een mars op Parijs? Zoeken om de stakingen uit te breiden? Roterende stakingsacties organiseren met als perspectief een nationale staking, Dat stuit dan weer op de sterk geslonken koopkracht van de werkende mensen, het vraag grote offers om dagenlang te staken zonder enige garantie dat het iets uithaalt. Sabotage dan maar? Daar zitten Macron en zijn vrienden uit de burgerij op te wachten, want dan rekenen ze erop dat de steun voor de vakbonden, wegsmelt, en dat de vakbonden ook onderling verdeeld raken.
En de winnaars?
Wat de parlementaire democratie wordt genoemd, zit natuurlijk ook bij de verliezers. De opkomst bij verkiezingen is al zo sterk gedaald in Frankrijk, hoeveel zullen er de volgende keer nog naar de stembus trekken? Tenzij om lucht te geven aan hun woede.
Frankrijk lijkt al in verkiezingscampagne voor de presidentsverkiezingen van 2027. Macron dan mag niet meer, in zijn omgeving scherpen de kandidaten, zonder uitzondering rechtse figuren, de messen, tegen elkaar.
Marine Le Pen van het uiterst-rechtse Rassemblement National (RN) kijkt intussen de kat uit de boom. Zij zit met twee zeer verscheiden kiespublieken: een proletarisch – arbeiders en bedienden – en een reactionaire burgerij. Door zich op de vlakte te houden, schrikt ze niemand af. Macrons onverzoenlijke houding zal heel wat extra misnoegden naar uiterst-rechts drijven, aldus haar verwachting. Uiterst-rechts heeft veel aan Macron te danken.
Zie ook:
