PS “niet te koop”. Of toch?
Emmanuel Macron, president van de Franse Republiek, is strijdlustig. Jullie Fransen hebben me herverkozen voor vijf jaar en ik zal die termijn ten volle uitdoen, ik onttrek mij niet aan mijn verantwoordelijk. Le désorde, de wanboel, c’est les autres. De huidige chaos is de schuld van de extremen, links en rechts, niet van mij. Ik heb u op 9 juni met de ontbinding van de Assemblée het woord gegeven en daar is een parlement zonder meerderheid uitgekomen. Het klinkt alsof de president het volk de schuld geeft voor de impasse in Parijs.
Macron zal deze week een nieuwe premier benoemen en die moet regeren in het algemeen belang. Dat doen ze toch allemaal? Hij gaat een premier benoemen die er voor zorgt dat er een begroting komt. Hijzelf blijft hoe dan ook nog 30 maanden. Er moet een regering komen met partijen die afspreken regeringswerk niet te saboteren, geen nieuwe moties van wantrouwen die regeringen doen vallen.
NFP opblazen
Macron heeft een nieuwe fase van de operatie ‘links verdelen’ ingeluid. Hij probeerde dat al vaker, maar zijn zeer vijandige houding tegen al wat links is, stond in de weg. Het Nouveau Front populaire (NFP) opgericht op 10 juni, hield tot vandaag stand. Maar het kraakt al langer. Vandaag, vrijdag, gaat de PS op uitnodiging praten met Macron over hoe een regering van nationaal belang er kan uitzien. Opgelet, waarschuwt PS-voorzitter Olivier Faure, de PS is niet te koop. Mar is dat wel zo?
Want was is de boodschap nu? Bij links moeten ze zich losmaken van de linkse extremisten, die van La France insoumise (LFI). PS en Ecologistes, en waarom niet de communistische PCF, moeten in naam van het algemeen belang samenwerken met het “centrum”, met de Macronie. Die heeft geen andere optie meer. De samenwerking met nog rechtser dan zijzelf, is de macroniens zuur opgebroken. Nu nogmaals bij links proberen, bij de verdeelde PS waar zeker de helft “het land wel wil redden”.
De term waarmee de operatie wordt ingekleed: samenwerking van de republikeinse krachten.
De vraag is wie dat zijn. Zijn dat degenen die in de verkiezingen van juni samenspanden tegen het gevaar van uiterst-rechts? Dat maakte toen kans om een meerderheid te halen. Dat werd belet door een “republikeinse reflex”: Kiezers van links en uiterst-links stemden erg tegen hun goesting voor kandidaten van Renaissance, Modem en Horizons (de Macronie) en ook voor kandidaten van LR. En omgekeerd. Maar die rechtse LR verkoos in de meeste gevallen uiterst-rechts boven links. Hier was de republikeinse gordel: van LFI tot en met Macronie.
Dat bedoelen ze bij de ter ziele gaande Macronie niet met republikeinse samenwerking. De president had het over de extremen als een anti-republikeins front, wat impliceert dat de ware republikeinen van de PS en ecologistes tot en met LR gaan.
Moet de nieuwe premier dan proberen een regering te vormen op basis daarvan? PS en Ecologistes is samen minder dan 100 van de 577 zetels, Renaissance, Modem en Horizons 160, dat maakt geen meerderheid. Het allegaartje Liot (regionalisten) heeft er 23. We komen in de buurt van een meerderheid, 289. Dan maar LR er bij nemen? Gaat de PS regeren met de uiterst-rechtse aftredende minister van BinnenlandseZaken, Bruno Retailleau? De PS zou kraken. Hoe dan een meerderheid te vinden in deze Assemblée. En vooral, rond welk programma?
