Sir Keir Starmer, leider van de Britse Labour partij, is dinsdag te gast op het Elysée. President Emmanuel Macron wil kennis maken met de leider die wellicht volgend jaar premier van het Verenigd Koninkrijk (VK) wordt. Macron deelde het nieuws van dat bezoek mee aan de Britse premier Sunak op de G20 top in Delhi, en Sunbak is daar niet blij mee.
Macron doet het protocol enig geweld aan, hij ontvangt een oppositieleider van een andere politieke familie. Maar wel een die dicht bij hem staat. Macron heeft alk heel wat stappen naar rechts gezet, maar Starmer evenzeer.
Voor Starmer dient dat bezoek aan Macron om zijn imago van staatsman te bevestigen. Het imago van een leider die dezelfde taal spreekt als zijn gesprekspartner, dus niet als een Jeremy Corbyn die als linkse doodgraver van de partij de woestijn is ingestuurd. Dat de nederlaag van Labour onder Corbyn vooral te maken had met de zeer nebuleuze houding van Labour tegenover Brexit, past niet in Starmers verhaal.
Centrumpartij
Alle peilingen in het VK zijn het erover eens: de afkeer voor de al 13 jaar regerende Conservatieven is zo groot, hun balans is zo deprimerend, dat Labour een flinke voorsprong bij de kiezers heeft. Starmer wil die voorsprong volgende maand, op de jaarlijkse conferentie in Liverpool, niet bederven door linkse taal, Labour zal onder Starmer naar de kiezer trekken als een centrumpartij.
Een centrumpartij spreekt niet meer van nationalisaties of van hogere belastingen voor de rijken. Gratis hoger onderwijs, hogere sociale uitkeringen zijn uit het programma verdwenen. Inzake immigratie en openbare orde zijn de verschillen met de Conservatieven ver te zoeken.
Starmer heeft enkele linkse figuren uit zijn schaduwkabinet geweerd, de Blairites (fans van Tony Blair) zijn er wel weer bij. De financiële wereld van de City kan gerust zijn.
Een rechtse draai op het ogenblik dat de Britse arbeidersbeweging in actie is. De voorbije maanden zagen de ene staking na de andere, stakingspiketten werden weer een vertrouwd beeld. Maar zonder Labour, of althans in zeer beperkte mate. Sam Tarry, een parlementslid van Labour die Starmers bevelen – niet naar de piketten – negeerde, is aan de deur gezet. Het Labour van Starmer houdt zich ver van de reële klassenstrijd.
