Macron en Napoleon
Emmanuel Macron heeft deze 5 mei een dagprobleem: dit is de 200ste verjaardag van de dood van Napoleon Bonaparte. Dat zou een eerbetoon aan de grootsheid van Frankrijk kunnen worden, aan een keizer die op Europa, weliswaar gewapenderhand, een Franse stempel drukte. Moderne burgerlijke stand, een vereenvoudigd metriek stelsel, territoriale en administratieve indelingen, een moderner belastingstelsel.
Toch verloopt de herdenking redelijk in mineur, en niet alleen door de coronacrisis. Het is lastig Napoleon voor te stellen als een product van de Franse Revolutie en jaar idealen, Napoleon was een puur product van de contrarevolutie.
Niet dat men terugkeerde naar de oude monarchie en alle privileges uit die tijd. De consul die in 1799 met de coup van de 18e brumaire de macht greep, stelde een nieuwe orde met nieuwe privileges in. Dat was het einde van de Revolutie van 1789. We hebben een dictatuur nodig om de Republiek te redden, had hij verklaard. Hij droeg de Republiek ten Grave voor een Keizerrijk.
Duistere ‘details’
Franse historici zijn het feest ook komen verstoren met meer details over Napoleon als racist en hersteller van de slavernij. Claude Ribbe is een van hen. Die nam vorige week ontslag als cultureel en historisch adviseur van Sébastien Lecornu, minister voor Overzeese Gebieden na onenigheid over de rol van Napoleon.
Ribbe publiceert al jaren over de keizer, maar niet in positieve zin. In 2005 verscheen ‘Le Crime de Napoléon’ met op de voorpagina een foto van Hitler die in de Invalides in Parijs hulde brengt aan het graf van de keizer. Ribbe schilderde Napmoleon af als een voorloper van de Führer.
Nu heeft hij een biografie geschreven over generaal Dumas, de vader van de beroemde schrijver Alexandre Dumas. Die generaal was een mulat, de zoon van een Franse markies en een zwarte slavin uit wat nu Haïti is. Dumas had roem verworven als krijgsman van de Revolutie, maar Napoleon stuurde hem in 1802 weg uit het leger, omwille van zijn huidskleur.
Datzelfde jaar had hij de slavernij, die met de Revolutie was afgeschaft, weer hersteld. Het had dus niets met zogenaamde tijdsgeest te maken, Napoleon ging welbewust in tegen de revolutionaire tijdsgeest. Dit is dus geen woke verhaal.
