Kamala Harris is Bernie Sanders niet. Maar ze is ook Donald Trump niet. Moet je als linkse activist Harris, die Joe Biden in alles involgde, toch steunen? Of integendeel onderstrepen hoe Harris evenzeer als Trump de belangen van de VS-kapitalisten in zowel de VS als in de wereld steunt? Wat verschil maakt het tenslotte voor de arbeiders in de VS of voor de Palestijnen in Gaza? Binnen linkse bewegingen woedt de discussie over Harris volop.
We blikken even terug op de campagne voor de VS-presidentsverkiezingen in 2016, de strijd tussen Trump en Hillary Clinton, kandidate van de Democraten. Clinton was als minister van Buitenlandse Zaken traditioneel oorlogszuchtig, en onder meer daarom vinden nogal wat linkse Amerikanen dat het toch allemaal geen verschil maakt.
Toen we in Uitpers waarschuwden dat een zege van Trump onder meer tot gevolg kon hebben dat het Hooggerechtshof, een van de machtigste politieke instanties van de VS, voor decennia een reactionaire meerderheid zou hebben, werd dat genegeerd. Zie het resultaat vandaag inzake abortus en zoveel andere kwesties.
Deze keer is het alternatief alweer Trump, indachtig hoe hij op 6 januari 2021 toch in het Witte Huis wou blijven en met een achterban waarvan een deel gewelddadig is. Nu Harris Tim Walz als kandidaat vice-president heeft gekozen, helt de balans bij links weer over naar degenen die pleiten voor ‘allesbehalve Trump’. Want met deze meer progressieve gouverneur heeft Harris volgens sommigen een stap naar links gezet, alle verhoudingen in acht genomen. Harris is ook zeer duidelijk wat het recht op abortus betreft, een standpunt dat electoraal loont.
Wat is het alternatief voor Harris? Sommige linkse activisten pleiten voor steun voor de Groene kandidate Jill Steins. Doe dat dan in staten waar Harris van een meerderheid is verzekerd, zoals aan de westkust, werpen anderen op.
Tactisch of principieel kiezen? Het gaat wel om de mogelijke terugkeer van Trump die intussen wereldwijd een van de grote roergangers van uiterst-rechts is. Zijn zege is ook de zege van al wat extreem-rechts is in Europa, Latijns-Amerika en elders. Het lijkt me in deze tijden toch wel van het allergrootste belang uiterst-rechts de pas af te snijden, en dat betekent een stem voor Harris-Walz.
Misschien het moment om te herinneren aan de pleidooien van Karl Marx voor de verdediging van de democratische processen, rechten en vrijheden. Omdat het voor de arbeidersbeweging nu eenmaal een veel gunstiger kader is om te strijden voor de rechten van al wie van zijn arbeid moet leven, dan in een rechts autoritair regime.
Laat Harris dus maar beter winnen. Zonder kritiek te sparen, zonder illusies. Maar hou Trump buiten.
