Lege tankstations, wiens schuld?

De Franse premier Elisabeth Borne eist personeel op om de raffinaderijen waar al meer dan twee weken wordt gestaakt, weer op gang te brengen. “Illegaal”, zegt de vakbond CGT die aan de spits van de actie staat. Borne en haar ministers weten nochtans goed, sommige zeggen dat zelfs, dat de schuld voor de lege tankstations bij de directies van TotalEnergies en Esso-ExxonMobil ligt.

Bij TotalEnergies blijft de CGT onwankelbaar bij de eis voor een loonsverhoging van tien per cent: 7 percent om het verlies aan koopkracht goed te maken, 3 percent als deel voor de arbeiders van de goede resultaten van het bedrijf. Bij Esso is de eis 7,5 %.

Parasieten

En of ze het goed doen, die bedrijven. TotalEnergies maakte de eerste zes maanden van dit jaar een winst van ca 11 miljard euro. De aandeelhouders worden niet vergeten, eind dit jaar komt er zelfs een extra uitkering van 2,6 miljard. De baas van het bedrijf kreeg vorig jaar een opslag van 52%, tot 5,9 miljoen euro. “Ieder personeelslid is prioritair”, zeggen ze bij Total, maar de enen zijn meer prioritair dan de anderen, de arbeiders hebben niet het gevoel dat ze erbij horen.

Vice-minister Olivia Grégoire (KMO) riep de directies op toe te geven aan die redelijke eisen. Maar tegelijk klaagde de rijzende ster van de Macronie, Aurore Bergé die de fractie in de Assemblée leidt, dat niet die directies van de staking te lijden, hebben, maar al die Fransen die niet naar hun werk kunnen. Dat is ook vaak de toon op Franse zenders: de stakers die de Franse burgers “gijzelen”. De parasieten van Total en Esso worden zelden vermeld als schuldigen.

De stakers kunnen wel rekenen op brede solidariteit bij al die andere Fransen die net als zij hun koopkracht zeer snel zien smelten. Deze stakingen en die bij het spoor en in enkele andere sectoren, het begin van een warme herfst.

Een hete herfst waarin de vakbond CFDT zou kunnen uitblinken door afwezigheid. Laurent Berger, leider van de CFDT, weigert bv. de staking in de raffinaderijen te steunen. Hij staat wel onder zware druk van zijn basis om acthie te voeren, maar anderzijds wil hij Macron zoveel mogelijk sparen.

 

Print Friendly, PDF & Email

Visited 158 Times, 1 Visit today

Tags :
Freddy De Pauw

Freddy De Pauw was van 1972 tot 2002 redacteur buitenland bij De Standaard. Hij volgde jarenlang Centraal- en Oost-Europa, een groot deel van Azië (o.m. China) en Italië. Hij publiceerde o.m. bij het Davidsfonds Volken zonder Vaderland’ over de ‘etnische kwesties’ in Centraal- en Oost-Europa; De firma maffia; Italië, moeder van alle smeer; Russische mafija; Handelaars in mensen; Maffia in België en Handelaars in nieuws – over trends in de berichtgeving. Werkt sinds de start in 1999 mee aan Uitpers.

zie ook