Alarm op donkerrood, luidt de conclusie in Le Monde op de resultaten van een nationale enquête over het imago van uiterst-rechts. Die resultaten zijn dan ook onthutsend: steeds meer Fransen, en hun aantal neemt zienderogen toe, vinden dat het Rassemblement National (RN) van Marine Le Pen de partij is die het dichtst bij hun bekommernissen staat. En daarvan is de dalende koopkracht nummer één.
Rond 40% van de Fransen vindt volgens deze enquête (van Ipsos Sopra Steria) dat het RN aanleunt bij hun bezorgdheden (“proche de leurs préoccupations”). RN klopt op dat punt alle andere partijen. En 44 % vindt dat het RN in staat is om het land te besturen (tegen 28 % voor het linkse LFI).
Het RN doet nochtans weinig om in de gunst te komen, het gaat gewoon vanzelf. Slapend nummer één worden. Het klinkt ongelooflijk na de massale mobilisaties van eerder dit jaar tegen de verhoging van de pensioenleeftijd, georganiseerd door het vakbondsfront.
Je zou verwachten dat links daar bij wint. Maar nee, links ligt in de touwen, te wijten aan zichzelf. De linkse alliantie Nupes (Nouvelle union populaire, écologique et sociale) bestaat nu uit vier partijen die een voor een in crisis verkeren en elkaar bestoken. Marine Le Pen kijkt toe en plukt de vruchten van de diepe onvrede.
Colère
Die is blijkbaar zeer diep. Want 45 % (31 % drie jaar eerder) zegt woedend en in verzet (“en colère et contestataire”) te zijn, 51 % is gewoon ontevreden. Het ongenoegen is dus erg toegenomen. Niet te verwonderen in een land waar nu een derde van de gezinnen zegt zich geen drie maaltijden per dag te kunnen veroorloven. Terwijl de aandeelhouders van de Cac 40, de grote beursgenoteerde ondernemingen, hun winsten sterk zien toenemen.
Opvallend is dat vooral de aanhangergs van het rechtse Les Républicains (LR) een veel positievere kijk op het RN hebben gekregen. Dat LR heeft dan ook een verdere ruk naar rechts gemaakt en heeft nu een programma dat nauwelijks afwijkt van dat van het RN.
Marine Le Pen hoeft tot de presidentsverkiezingen van 2027 maar toe te kijken hoe de crisis steeds meer Fransen treft. En hoe links zich intussen zelf de das omdoet. Gelukkig is 2027nog veraf en kan het tij nog keren.
