De ‘Grupo de Puebla’’ heeft nog niet zo’n grote bekendheid in Europa. Het is het kleine broertje van het Forum van Sao Paulo – met de meer radikaal linkse partijen van het continent en Europa – en de grote broer van de in november vorig jaar met veel getrommel bijeengeroepen Groep van La Paz door de Spaanse Pablo Iglesias.
De groep van Puebla bestaat niet uit partijen maar uit individuele leiders en ex-leiders. In Mexico City zijn momenteel Rafael Correa, Dilma Rousseff, Ernesto Samper, Fernando Lugo, José-Luis Zapatero en Marco Enriquez-Ominami bijeen. De bijeenkomst werd samen geroepen door Morena, de partij van huidig Mexicaans President Lopez Obrador. Alberto Fernandez, Luis Arce en Lula nemen deel op afstand en stuurden videoboodschappen. Bij de oprichters van de groep moeten ook Evo Morales en Pepe Mujica worden vermeld.
Verder nemen nog zo’n 150 parlementsleden en intellectuelen van het continent deel aan de debatten.
Het moment is goed gekozen. Sommigen denken dat er een nieuwe ‘roze trend’ op komst is, maar daar is het met de verkiezing van de nieuwe Hondurese President nog veel te vroeg voor. Het risico van extreem-rechts is veel groter met Bolsonaro in Brazilië en een mogelijke verkiezing van Kast in Chili deze maand.
De noodzaak om beter samen te werken, om de integratie van het continent te versterken is dan ook een groot aandachtspunt. De Mexicaanse President stelde vorige maand voor om de Organisatie van Amerikaanse Staten ofwel te vervangen, ofwel te hervormen en dat punt is ongetwijfeld ook besproken op deze vergadering. ‘Het kan niet langer dat wij de achtertuin van de V.S. zijn’, aldus Lula in zijn videoboodschap.
Deze leiders zijn op zoek naar een solidair ontwikkelingsmodel voor de post-Covid en post-neoliberale periode. Ze willen een eind maken aan de grote ongelijkheid en de grote armoede op het continent en zoeken daarom naar antwoorden op de ontbrekende belastingen, de te grote schuldenlast en de noodzakelijke ecologische transitie.
De alliantie gaf ook steun aan het plan voor een mondiaal solidariteitsfonds dat AMLO vorige maand in de V.N. voorstelde.
Deze progressieve alliantie zal geen wereldrevolutie uitroepen, maar een gezamenlijk programma opstellen voor progressieve regeringen van vandaag en morgen zou een enorm verschil kunnen maken. Van zodra vandaag iemand spreekt over meer belastingen voor de superrijken of over meer en betere gezondheidszorg, wordt meteen ‘communist’ geroepen. De rechterzijde heeft een erg brutaal en leugenachtig discours ontwikkeld waar enkel met veel rationele en samenhangende argumenten en cijfers op geantwoord kan worden.
Wat extreem-rechts kan aanrichten is in Brazilië goed te zien, zowel voor de volksgezondheid als voor het milieu. Mocht dit zich in Chili herhalen, wordt het een rechte ramp.
Mexico is dank zij de huidige President weer meer naar het Zuiden gaan kijken, hoewel AMLO onmogelijk kan verdacht worden van té veel aandacht voor internationale relaties of verwaarlozing van de betrekkingen met de V.S. Mexico wil wel zijn traditionele reputatie van open land in eer herstellen, vandaar dat Evo Morales meteen politiek asiel heeft gekregen tijdens de coup van 2019. Het is een bijzonder positieve ontwikkeling die hopelijk kan worden verder gezet.
Een progressieve alliantie van vooraanstaande linkse sociaal-democraten, was het in Europa maar mogelijk!
