Links in Europa (5)
Een massabetoging aangevoerd door de uiterst-rechtse Tommy Robinson in Londen. Uiterst-rechts neemt straten in waar de voorbije weken de politie honderden demonstranten oppakte die solidair zijn met Palestina Action. Opgepakt op bevel niet van Robinson of van Nigel Farage, leider van Reform UK, maar van regerend Labour van premier Keir Starmer. Labour dat in de peilingen, met 21 %, tien percent achter ligt op het uiterst-rechtse Reform UK van Farage.
Schone schijn
Geen nood, Labour denkt het antwoord te hebben: strenger de migratie aanpakken. Centra sluiten waar migranten totnogtoe werden geherbergd. Besnoeiingen in de overheidsuitgaven zonder de ‘City’ te raken. De militaire uitgaven verhogen. Pro-Palestijnse acties criminaliseren.
Labour had nochtans een goed jaar geleden onder leiding van Starmer een zogenaamde monsterzege behaald. De Conservatieven waren vernederd, Labour haalde 411 van de 650 zetels. Labour zou vijf jaar onbezorgd kunnen regeren. Die monsterzege was schijn. Labour boekte met 33,7 % van de stemmen, nauwelijks winst in percentage en verloor stemmen.
De in het oog springende winst in zetels lag aan de winst van Reform UK, 14 %, ten nadele van die Conservatieven. Labour won gewoon veel zetels door de verdeeldheid van de rechtse stemmen, wat in het Britse stelsel van één ronde per district, zeer gunstig kan zijn voor wie eerst komt. Maar Labour haalde minder stemmen dan onder de leiding van de vermaledijde Jeremy Corbyn die vorige keer door de Conservatieven was afgestraft: 202 zetels voor Labour. Labour haalde in 2019 met Corbyn 10,269,051 stemmen. Met Starmer zakte dat tot 9,704,655.
Krijgshaftig
Starmer boekte met andere woorden een schijnzege. Zijn grote meerderheid belet immers niet dat de regering van het Verenigd Koninkrijk op alle terreinen in een zware crisis verkeert. Er is aan de ene kant de opmars van het uiterst-rechtse Reform UK, volop gesteund vanuit de VS. Er is tegelijk bijval voor het initiatief van Corbyn en Zarah Sultana. Hun ‘Your Party’ kreeg in korte tijd 600.000 aanmelders. Nog geen leden, laat staan militanten, wel een basis om een soliede beweging uit te bouwen. Het is een teken over de misnoegdheid bij links over het beleid van Starmer.
Dat beleid is immers op geen enkel terrein links te noemen. Het buitenlands beleid: Starmer neemt samen met de Franse president Emmanuel Macron het voortouw in de Europese bewapeningswedloop. Starmer hevelt een deel van ontwikkelingshulp over naar defensie.
Hij kan inzake vleierijen tegenover VS-president Donald Trump niet tippen aan Navo-secretaris-generaal Mark Rutte, maar volgt toch op korte afstand. Hij pocht dat hij dankzij die vleierij Trump’s tarieven voor het VK tot 10% heeft beperkt.
Starmer stapt zo in het spoor van Tony Blair, de Labourleider die drie verkiezingen won, maar die wereldwijd wordt herinnerd als de Britse premier die samen met Washington massavernietigingswapens bij Saddam Hoessein had gezien en enthousiast meedeed aan de rampzalige invasie van Irak in 2003. Diezelfde Blair die nu als consultant fortuin maakt en deelneemt aan de plannen om van Gaza een luxueuze Riviera te maken.
Intussen zet de Labourregering justitie en politie in tegen Palestine Action, officieel uitgeroepen tot een terroristische organisatie op gelijke voet met Al Qaeda en co. Op één dag werden meer dan 900 demonstranten opgepakt omdat ze op straat kwamen uit solidariteit met de clandestiene organisatie.
Op de sukkel
De rest van het binnenlands beleid is navenant. De Conservatieven hebben na 14 jaar regeren een financiële en maatschappelijke puinhoop achtergelaten. Labour wil de putten dichten ten koste van degenen die het meest hebben geleden; een van de eerste maatregelen was het intrekken van een energietoeslag voor gepensioneerden, wat 11 miljoen mensen trof. Daar bovenop knipte de regering in het stelsel van het Personal Independence Payment (IPP) , de belangrijkste uitkering aan mensen met een handicap en langdurig zieken. De verontwaardiging was zo groot, dat ze dit maar inslikte.
Starmer sukkelt intussen van de ene crisis in de andere. Vice-premier Angela Rayner moest opstappen toen bleek dat zij, zo kritisch voor belastingontduiking, zelf te weinig had aangegeven bij een vastgoedoperatie. De benoeming van Shabana Mahmood op Justitie, eerder kritisch voor Israël, zou dan de aanhang moeten bedaren die boos is over de criminalisering van Palestine Action.
Wat Starmer ook doet, Labour lekt aan alle kanten. Terwijl het uiterst-rechtse Reform UK doorstoot. Het is niet zo dat kiezers nu massaal van Labour naar die Reform overstappen, dat is volgens recente peilingen beperkt. Nee, ze zoeken het bij Green, de Lib-Dems, de Schotse of Welshe nationalisten, of overwegen thuis te blijven.
Arm en rijk
Vooral bij de mensen met zeer laag inkomen, heeft Labour het in één jaar helemaal verkorven. Vorig jaar haalde het in die groep nog 33 %, zoals het algemeen gemiddelde, nu volgens hogervermelde peiling nog 18 %. Die groep is dan ook het ergst getroffen. Bij het berekenen van de verhouding tussen aanhang bij de hoogste tot de laagste inkomensgroep, staat Labour staat nu wel op kop: 1,6 keer hoger bij de hoogste dan bij de laagste. Wie een jaarinkomen heeft van meer dan 90.000 euro wordt die sociale besnoeiingen niet gewaar.
Links zal het niet redden met alleen maar goedverdieners. Binnen Labour wringt het nu wel, de partij dreigt leeg te lopen – van de 540.000 leden onder Corbyn zouden er nog 300.000 overschieten. Starmer rekent op de afkeer van de achterban voor uiterst-rechts, om in verkiezingen te overleven.
Met ‘Your Party’ van Corbyn daagde er mededinging ter linkerzijde. Er zijn ook de Greens. Begin september werd Zack Polanski verkozen tot leider van de Groene Partij. Die sluit samenwerking met Corbyn niet uit. Maar intussen volgend bericht:
‘Your party’ van Jeremy Corbyn en Zarah Sultana is niet langer jou partij. Zelden gebeurde de implosie van een nieuw links alternatief zo snel. Toen Sultana, zonder overleg, de 800.000 mensen op de mailing lijst een betalend ledensysteem voorstelde, werd de spanning te groot. Groen lacht in zijn vuistje.
Links in Europa. In dit overzicht gaan we na hoe het gesteld is met de weerbaarheid van links om de opmars van uiterst-rechts tegen te houden. De vorige bijdragen :
https://www.uitpers.be/links-in-europa-1-verzwonden-in-midden-europa/)
https://www.uitpers.be/italie-de-puinhopen-van-la-sinistra/
https://www.uitpers.be/op-de-balkan-is-links-de-weg-kwijt/
https://www.uitpers.be/franse-gauches-bieden-weinig-hoop-in-bange-dagen/
