Y2K, de millenniumbug goed begrepen maar te stom om een video af te spelen: dat is ongeveer de samenvatting van de Navo-verklaring van donderdag 6 januari 2000, nadat de Frankfurter Rundschau dezelfde dag een artikel had gepubliceerd waaruit bleek dat het militaire verbond filmopnames over de oorlog in Joegoslavië heeft vervalst. Volgens de verklaringen van Navo- woordvoerder Mike Philips waren er met het afspelen van de banden “technische problemen” gemoeid…
Op 12 April 1999 bombardeerde een Navo-vliegtuig in de buurt van het Kosovaarse Grdelicka een passagierstrein. Volgens officiële cijfers werden door deze aanval 55 mensen omgebracht, zogenaamd “collateral damage”. De dag na de aanval vond op het hoofdkwartier te Brussel de zoveelste routineuze internationale persconferentie plaats. Het optreden van ‘de piloot’ werd door dik en dun verdedigd. Wesley Clark (Navo- opperbevelhebber) probeerde begrip op te wekken voor de moeilijke taak van ‘de piloot’: toen hij de brug in zijn vizier nam (“alleen zij was het doel”) en zijn raketten afvuurde, was hij mijlenver van de brug verwijderd. Hij kon natuurlijk ook “z’n ogen niet de hele tijd op de brug gericht houden”. Hij kon volgens Clarke ook niet zien dat er plotseling een trein tevoorschijn zou komen. Toen de trein op het cockpit-computerscherm te zien, was het doel al vastgelegd (lock-on). Daardoor ging de raket dwars door de passagierstrein. “Het spijt ons verschrikkelijk”, aldus nog Clark…
Wesley Clark, Jamie Shea (Navo-perschef) en hun raadgevers ontpopten zich tijdens die bewuste persconferentie tot demagogen die zonder scrupules de hele wereld voorliegen en daarvoor alle middelen inzetten. Ten eerste zijn er dus de ongeregeldheden met de video, die de aanval heeft vastgelegd. Zoals een journalist van de Frankfurter Rundschau aantoonde, verloopt het gebeuren zoals het door de Navo werd vertoond sneller dan in de realiteit. Puur rekenkundig houdt dit in dat de snelheid van de betreffende trein meer dan 300 km/u zou bedragen hebben. De krant citeert experten, die verklaren dat de snelheid van de trein maximaal 100 km/u kan geweest zijn, wat gezien de toestand van het spoorwegnet in Joegoslavië nog het dubbele van het hoogst haalbare is. Maar zelfs wanneer men de 100 km/u- hypothese volgt, heeft de Navo de snelheid van de bommenvideo dus minstens verdrievoudigd. Alleen zo past de video bij het plaatje, dat de Navo aan de wereld probeerde te verkopen: dat de US-soldaten slechts 3.2 seconden hadden (Clarke sprak van 1 seconde) om ‘onheil te voorkomen’. De goocheltruc met de video moest de indruk wekken dat ‘de piloot’ geen kans had om de inslag van de raket op de trein te verhinderen.
Op de vertoonde beelden ontbraken de digitale parameters die de piloot (of schutter) alle benodigde informatie geven. Daarin ligt de tweede leugen verborgen: de aanval werd uitgevoerd door een F15 E “Strike Eagle”. De bezetting van een dergelijk toestel bestaat uit twee piloten. Een ervan bestuurt het toestel, de andere , een Wapensysteem- officier, heeft niets anders te doen dan de inzet van bommen en raketten te ‘managen’: hij heeft alle tijd om de aanval voor te bereiden en op te volgen, de raketten te sturen en hun werking te registreren. Daarbij komt nog, dat de schutter na de eerste aanval “op de brug” de man voor hem het bevel gaf terug te keren om nogmaals toe te slaan. Ook van deze aanval werden de videobeelden te snel afgespeeld; toch is de getroffen en reeds brandende trein daarop duidelijk te zien. Uit deze feiten valt slechts één conclusie te trekken: De US- luchtsherrifs wilden ‘de slechterikken daar beneden’ de volle lading geven.
Een derde leugen betreft de wapens. Het gaat om AGM-130 bommen, ontwikkeld en gefabriceerd door Rockwell International. De Air-to-Ground-Missile is een hoogmodern wapen met raketaandrijving. De tegen de trein ingezette exemplaren waren radiogestuurd: er was – zoals de beelden bewijzen – stabiel contact tussen de raketten en de F15 E. Logisch, want de kosten voor het datatransmissiesysteem van de AGM-130 bedragen 22 procent van de totale productiekosten. Men had de vlucht van de raketten kunnen beïnvloeden wanneer men maar wilde. Een reactietijd van 10 seconden (en waarschijnlijk veel meer) is een zee van tijd voor luchtmachtpiloten. Maar het lijkt er meer op dat het VS-leger haar nieuwe wapens eens wou testen: De US-Air-Force heeft bij Rockwell International een bestelling geplaatst voor 674 AGM 130’s.
Nog is het einde van de leugenparade niet in zicht: Aan het begin van de bewuste persbriefing op 13 april verontschuldigde generaal Clarke zich: hij had graag de video van de aanval onmiddelijk getoond (zoals gewoonlijk) maar dat kon niet ‘omwille van computerproblemen waar men nog aan werkte ‘, wat zeker niet overdreven was, gezien de manipulatie waarvan de beelden getuigen. Het gevolg hiervan was dat de verzamelde pers eens te meer het Navo-refrein te horen kreeg (‘onze doelen zijn enkel militaire installaties’ en ‘we vermijden collatteral damage’). Resultaat van dit alles was dat de bewuste video pas werd vertoond bij het afsluiten van de persconferentie. Zelfs als de technisch onderlegde journalisten vragen hadden willen stellen, kon dit niet meer, want de vragenronde was afgesloten… In de Persruimte bleef enkel het Navo-videocommentaar nagalmen: “Het was werkelijk ongelukkig…”
“Collateral damage…”
Collateral damage is de term die de Navo gebruikt voor slachtoffers onder de burgerbevolking van een land of schade aan gebouwen en infrastructuur die geen militair doelwit vormen: en daarvan was er tijdens de Navo-agressie meer dan genoeg. Volgens westerse schattingen werden minstens 5000 burgers omgebracht. Op 14 april kwamen 75 mensen om toen de Navo een vluchtelingenkonvooi bombardeerde. Op 23 april werd het TV-gebouw te Belgrado gebombardeerd. Het aantal slachtoffers is tot de op dag van vandaag onduidelijk. Raketten troffen bussen, ziekenhuizen, woongebieden, scholen. Bij het bombardement op de Chinese ambassade kwamen ook drie mensen om. De verliezen van het Joegoslavische leger waren zeer onbeduidend.
