Hoewel het denkbaar is dat de klimaatcrisis zal leiden tot meer geweld in de wereld, bijv. door overstromingen of een gebrek aan schoon drinkwater, denk ik niet dat het ooit tot klimaatoorlogen zal komen.
Ik ga er namelijk van uit dat de crisis beheersbaar te maken is, omdat zij deels onze eigen schuld is. Afgezien van de CO2-uitstoot, denk ik daarbij vooral aan de voortschrijdende verwoestijning, als gevolg van menselijk handelen. Deze aanslag op de leefbaarheid van grote delen van onze planeet, met alle negatieve gevolgen van dien, zoals hongersnood en de daarmee gepaard gaande vluchtelingenstromen, moeten we in staat zijn terug te draaien met behulp van onze fenomenale kennis, die de Verlichting ons heeft nagelaten.
Wat de rationele kant van die verlichtingskennis betreft, moeten we ‘als mensheid’ technisch gesproken in staat zijn de door ons gecreëerde woestijnen weer volledig in cultuur te brengen. Daarvoor zal wel eerst de morele verworvenheid die de Verlichting ons gebracht heeft, de democratie, op mondiale leest geschoeid moeten worden. Geen onmogelijke opgave, omdat daarvoor de VN omgebouwd dient te worden van een ongeloofwaardige organisatie van kibbelende regeringen tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden. Een gezaghebbend wereldforum waar een klimaat van vrede heerst, als resultaat van gezamenlijk gedragen verantwoordelijkheid voor het totale aardse gebeuren.
Voor de totstandkoming van die broodnodige hervorming van onze volkerenorganisatie biedt artikel 109 van het VN-Handvest alle mogelijkheid. De vraag is alleen of de politieke wil aanwezig is om die mogelijkheid te gelde te maken, gezien de rigoureuze doorbraak van de mondiale machtsverhoudingen (zowel militair als economisch) die aan die hervorming kleven. Niet de VS (het geweld en het geld) maar de VN (het mensenrecht) zal daardoor immers het mondiale reilen en zeilen gaan bepalen.
(Uitpers, nr. 110, 10de jg., juni 2009)
