Het was natuurlijk niet mooi om te zien: een groep blinden en kreupelen, mensen met krukken en in rolstoelen, kinderen in de armen van hun moeders of vaders voor het kantoor van het Agentschap voor mensen met een beperking. De Argentijnse President Javier Milei had er om gevraagd: hij had zijn veto gesteld tegen een nieuwe wet die de uitkeringen voor gehandicapten zou verhogen en de achterstallige betalingen aan zorgverstrekkers zou regulariseren. Gehandicapten moesten bewijzen dat ze gehandicapt waren… De Kamer van Volksvertegenwoordigers én de Senaat stemden het veto echter weg! Het was een eerste grote overwinning van de oppositie tegen de ultraliberale en uiterst rechtse President.
Er liep nog veel meer fout voor de regeringspartij. Op 19 augustus werden geluidsopnames bekend gemaakt waaruit blijkt dat de secretaris-generaal van de regering – de zus van de President – 3% incasseert op alle geneesmiddelen die voor gehandicapten worden verkocht. Er kwam prompt censuur op de verspreiding van die berichten, maar het kwaad was geschied. Het land weet dat Karina Milei corrupt is. President Milei verklaarde alles door een complot waar uiteraard de peronisten achter zaten, in samenwerking met Rusland, Venezuela en Bolivië én de voetbalbond. De Minister van Veiligheid, Patricia Bullrich, liet huiszoekingen uitvoeren bij een aantal journalisten.
Dat alles gebeurde tegen de achtergrond van nog een ander schandaal: 96 mensen zijn gestorven door toediening in ziekenhuizen van een medicijn waarin dodelijke bacteriën zaten. Dat het Agentschap dat geneesmiddelen moet controleren onvoldoende werd gefinancierd en met sluiting werd bedreigd, deed nog wat meer twijfel rijzen over het beleid van de regering.
Verkiezingen
Zondag 7 september waren er wetgevende verkiezingen in de provincie Buenos Aires, goed voor zo’n 40 % van het totale nationale kiezersbestand.
Milei kreeg er een flinke klap. Met 96 % van de stemmen geteld haalt de oppositie van de peronisten van huidig gouverneur van de provincie Axel Kicillof 47,25 % van de stemmen. De partij van de President, La Libertad Avanza, haalde niet meer dan 33,7 %.
Een duidelijke vingerwijzing, hoewel Milei er als de kippen bij was om te verklaren dat er ‘niets zou veranderen’. ‘We zullen nergens op toegeven’.
De nederlaag zat er aan te komen. Tijdens de verkiezingscampagne werd Milei herhaaldelijk met stenen bekogeld, zodat hij moest schuilen. Een soberheidsbeleid is draaglijk, tot de grenzen zijn bereikt, tot mensen geen eten meer op tafel hebben, tot gehandicapten moeten bijdragen en tegelijk worden verguisd door een President wiens zus tegelijk op hún geneesmiddelen casht.
Tegen betogingen van gepensioneerden werd herhaaldelijk zeer brutaal opgetreden door de politie, ook die mensen moeten meer bijdragen dan ze kunnen en komen eindelijk in opstand.
Niemand is vergeten hoe Milei vanaf zijn eerste dag in zijn nieuwe ambt in een sfeer van corruptie terecht kwam door de lancering van een cryptomunt, de Libra. Het onderzoek daarnaar is nog bezig.
Ex-President Cristina Fernandez de Kirchner blijft zeer populair, maar werd zonder bewijzen veroordeeld voor corruptie en is haar politieke rechten kwijt. Ze heeft huisarrest maar verschijnt af en toe op haar balkon.
En toch, hoe brutaal, wreed en niets ontziend het beleid van Milei ook is, in internationale financiële kringen wordt hij geloofd en geprezen, hij zou Argentinië er weer bovenop helpen. Hij kreeg een nieuwe grote lening van het IMF. De inflatie en de muntontwaarding zijn echter niet bij te houden.
Argentinië heeft zichzelf totaal afhankelijk gemaakt van de Verenigde Staten en Israël, zo wordt nu gezegd. Op 3 september zou de Israëlische premier Netanyahu op bezoek komen, maar dat werd afgezegd want enkele rechters dreigden er mee hem aan te houden.
Argentinië stuurde een oorlogschip naar de Caraïben waar VS-schepen zich voor de kust van Venezuela hebben opgesteld. Het Parlement werd er niet eens over ingelicht, evenmin als over de gesprekken met het South Command van de VS en de maneuvers in het Zuiden van de Atlantische Oceaan.
Het is een wonder dat Milei zo lang vrij populair is gebleven, omdat veel vooral jonge mensen geloofden dat hij hen inderdaad méér vrijheid en méér kansen zou bieden. Bijna twee jaar na zijn ambtsaanvaarding zijn er goede redenen om er aan te twijfelen dat die belofte kan worden ingelost. Of de anarcho-kapitalistische President ook rekening zal houden met de democratische stem van zijn kiezers valt echter af te wachten.
