Vooralsnog blijkt de President van Argentinië niet van plan te zijn zijn taalgebruik wat op te schonen. Het Parlement is een rattennest, betogers zijn terroristen, wie pleit voor hogere pensioenen is ‘gedegenereerd’. De Spaanse Eerste Minister is een ‘lafaard’, zijn vrouw is ‘corrupt’ en hijzelf is de ‘Terminator’, hij is er trots op de Argentijnse Staat te kunnen ontmantelen…
Of het echt zo ver komt is nog niet zeker, maar het zou kunnen. Na zes maanden is Milei goed op weg zijn eerste wet in het Parlement te laten goedkeuren. Volgende week moet de Kamer nog eens de al door de Senaat aanvaarde ‘Ley Bases’ bespreken, en als dat lukt ziet het er beslist niet goed uit voor de instellingen van de Republiek.
Het was nipt in de Senaat, met eigenlijk een staking van stemmen, doorbroken door de doorslaggevende stem van de vice-President Villarruel. Er was meer dan tien uur debat voor nodig, enkele parlementsleden die zich bij de betogers hadden aangesloten kwamen in het ziekenhuis terecht.
Milei heeft enkele toegevingen moeten doen. Er zullen maar acht in plaats van veertig overheidsbedrijven geprivatiseerd worden, hij krijgt een volmacht om gedurende één jaar met decreten te regeren, openbare werken die bijna af zijn, mogen afgewerkt worden, buitenlandse troepen zullen makkelijker actief kunnen worden in Argentinië, openbare diensten kunnen geprivatiseerd worden. Kortom, het is een grote dereguleringsmachine voor de hele economie en voor de Staat.
Op monetair vlak zou Milei nu een concurrerende munt (de USDollar) met de Peso willen invoeren, wat door heel wat economen vrij riskant wordt genoemd.
Het IMF juicht, neoliberalen juichen en zijn ‘goede vriend Elon Musk’ juicht, want de inflatie is onder controle en er is een begrotingsoverschot! Zie je wel, het kan! Het lukt! Jawel, maar de armoede is inmiddels opgelopen tot 55,5 % en de extreme armoede tot 17,5 %. ‘Als mensen het eind van de maand niet halen, ja, dan gaan ze dood. Er komt zo’n moment, en dan beslissen ze iets. Ik hoef daarvoor niet tussenbeide te komen’. Zo simpel is het, je stopt de overheidsuitgaven en je belet dat de Nationale Bank nog geld bij drukt. Het gevolg is recessie, de-industrialisering, en veel armoede, maar inderdaad, een begrotingsoverschot is mogelijk. Het BBP is al met meer dan 5 % gezakt.
Dat een liberaal blad als The Economist deze week nog President Milei looft en prijst om wat hij doet, grenst aan het ongelooflijke. ‘Boodschap Milei slaat aan bij Spaanse bedrijven’, schrijft het Financieel Dagblad. Het is echter duidelijk dat hij zonder meerderheid in de Senaat (7 op de 72 zetels) niet kan bereiken wat hij heeft bereikt zonder corruptie. De enen kregen een ambassadeurspost, de anderen een benoeming tot een of ander hoog ambt, nog een gewoon geld. En als dat allemaal niet lukt, kunnen mensen gewoon worden afgedreigd: ‘let op, je kinderen kunnen een ongeval hebben’…
Ondertussen worden de volkskeukens niet langer bevoorraad, want die zouden in handen zijn van de oppositie. Daarom is de Kerk nu begonnen met voedselbedeling.
De Argentijnen kunnen eindelijk van de vrijheid proeven! Althans, de 45 % die zijn beleid nog blijft steunen. Ze kunnen ook naar rockconcerten gaan waar de President zelf optreedt!
Javier Milei gaat graag op reis. Hij was al in Washington en Israël en ettelijke keren in Spanje. Nu is hij in Duitsland om er een prijs in ontvangst te nemen van de Hayek-Stichting. En in Madrid krijgt hij een ereteken van de Gemeenschap Madrid en haar rechtse voorzitter Díaz Ayuso. Het is een teken dat al twee keer eerder is toegekend, aan de Oekraïense Presdient Zelensky en aan de Venezolaanse ‘interim-President’ Juan Guaidó.
In juli moet President Milei in eigen land zijn. De arbeiders van de oliemaatschappijen willen 48 uur in staking gaan. En op 9 juli, dag van de Onafhankelijkheid, zal het leger voor het eerst sinds lang weer in de straten van Buenos Aires defileren.
Het zijn bange tijden.
