De Italiaanse centrumlinkse Partito Democratico (PD) houdt in maart een congres van de laatste kans. De PD haalde een bedroevende 19 % bij de verkiezingen van september vorig jaar; volgens peilingen zakt ze nu onder 15%, voorbijgestoken door de Vijfsterrenbeweging M5S.
Erfzonde
De PD lijkt in te storten ten gevolge van haar erfzonde: de PD werd in 2007 opgericht door de erfgenamen van de communistische PCI en de christendemocratische DC. Die laatste was groot geworden als anti-communistisch bastion. De PD was van in het begin dus een vreselijk wangedrocht dat nooit een duidelijk politiek profiel had.
En dat wreekt zich nu. Waar staat die PD nog voor? In de praktijk voor neoliberale politiek, voor een EU zoals ze nu is, voor compromissen… Ze heeft geen enkel duidelijk maatschappijbeeld, ze wil gewoon goed beheren wat er is.
Haar arbeidersbasis is weg, verzwonden. De PD kreeg als bijnamen ‘bewaakster van de palazzi’ (de machtscentra) en ZTL-partij. ZTL: Lage Emissie Zone, want in die centra staat de PD lokaal wel nog sterk. Bij lokale verkiezingen haalt ze het in steden, nationaal wordt ze in haar vroegere arbeidersbolwerken geklopt door uiterst-rechts.
Bij haar stichting had de PD één miljoen leden. Een goed jaar geleden nog 350.000, vandaag amper 55.000, een razendsnelle leegloop. Het schrikbeeld is nu dezelfde weg op te gaan als de Franse PS of de Griekse Pasok. Dat werden marginale partijen die in de nationale politiek geen rol meer spelen en in de Europese politiek alleen met corruptieschandalen in het nieuws komen: Zie Qatargate met de PD en de Pasok.
Kandidaten
Op 19 februari mogen die 55.000 overblijvende leden in “primarie” (primaries, de PD gebruikt graag Amerikaanse modellen) een partijleider kiezen. Niet toevallig komen drie van de vier kandidaten uit Emilia-Romagna (met Bologna), een van de laatste ‘bolwerken’. Voorop komt favoriet Stefano Bonaccini, voorzitter van die regio, gesteund door het grootste deel van het apparaat, van de oligarchie zeggen ze in Italië. Hij kan onder andere rekenen op uittredend partijleider Enrico Letta, al stelt zoiets ook niet veel meer voor.
Bonaccini krijgt concurrentie van de vroegere vice-voorzitster van die regio, Elly Schlein, die zich opwerpt als feministe en uitgesproken bi, kandidate voor grondige verandering, links zelfs. Een soort tegen-imago voor de uiterst-rechtse premier Giorgia Meloni. Gewezen minister van Infrastructuur Paola Di Micheli, uit dezelfde regio, is een kandidate van het “realisme”, alsof de PD ooit iets anders zou geweest zijn. En Gianni Cuperlo is vertegenwoordigt de oude linkervleugel, nooit vies van compromissen met rechts.
Met wie
Grote vraag voor de overlevingsstrategie is: met wie alliantie vormen om bij verkiezingen nog kans te maken? Met de Terzo polo, de centrumcoalitie van Carlo Calenda en Matteo Renzi (oud-premier en oud-voorzitter van de PD); of met wat rest van links en een deel van M5S dat zeker in het zuiden met sociale eisen naar voor komt.
Van dat soort oppositie hoeft de uiterst-rechtse regering, waarin ook de EVP zit met Berlusconi’s Forza Italia, niet veel te vrezen.
Te bedenken dat Italiaans links ooit model stond voor links in West-Europa. Om flink te huilen.
Zie ook:
