707.957 handtekeningen verzameld tegen een wetsvoorstel: dit is de tweede grootste petitie die ooit in de Franse Assemblée nationale werd ingediend.
Het wetsvoorstel: ingediend door Caroline Yadan, ‘aanverwant’ lid van Macron’s partij Renaissance, omdat ze uit de partij stapte toen Frankrijk de Staat Palestina erkende. De bedoeling: ‘nieuwe vormen’ van antisemitisme bestrijden.
De parlementsleden van centrum en rechts besloten de petitie verticaal te klasseren, burgers moeten in deze niet gehoord worden. Geen enkel probleem nu om samen te werken en te stemmen met uiterst-rechts.
Het belangrijkste argument was dat er geen ‘dubbel debat’ nodig is, aangezien het wetsvoorstel al op de agenda staat. En verder dat de Liga voor de mensenrechten, de linkse vakbond CGT, BDS France (boycot Israël) en La France Insoumise de ondertekenaars gemanipuleerd hebben. Uiteraard. De organisatoren werden ei zo na ook beschuldigd van ‘verheerlijking van het terrorisme’. De Liga, zo moet men weten, ontstond ten tijde van de zaak Dreyfus, een ten onrechte veroordeelde joodse militair… en die Liga wordt nu verweten in het kamp van de antisemieten te zitten!
Een parlementair debat over de inhoud van de petitie zou juist een mooie kans geweest zijn om de vele problemen met het wetsvoorstel aan het licht te brengen. Want veel parlementsleden zitten er zelf mee verveeld en zouden het liefst van de agenda afvoeren. Velen die het mee hebben gesteund, hebben zich inmiddels teruggetrokken, zoals François Hollande.
Het wetsvoorstel kan ertoe leiden dat anti-zionisme wordt gelijk gesteld met antisemitisme, want een oproep om de Staat Israël te vernietigen wordt een misdrijf. Dus een slogan ‘Palestine free from the river to the sea’ is zo’n impliciete oproep en dus strafbaar. Hamas een ‘verzetsgroep’ noemen zou ook een delict worden, want ‘verheerlijken van terrorisme’. Woorden die daders of handelingen van ‘terrorisme’ minimaliseren, vormen een delict. ‘A bas Israël’ kan dan helemaal niet meer.
Kortom, het wetsvoorstel bevat heel wat bepalingen die tot verregaande interpretaties kunnen leiden en vooral veel werk voor de rechtbanken voorspellen.
Zowel de weigering om de petitie in overweging te nemen als de aarzeling om het wetsvoorstel te bespreken geven aan dat men vooral geen debat wil, wellicht omdat men al te goed beseft dat er geen republikeinse logica mee te verdedigen valt.
Idem in de Europese Unie
In de Europese Unie werd een record gebroken: op nauwelijks drie maanden tijd werden één miljoen handtekeningen verzameld in minstens tien landen om het associatieakkoord met Israël te verbreken. Israël heeft heel wat regels van dat akkoord namelijk herhaaldelijk overtreden.
Daarenboven hebben zo’n 380 ex-ministers en hoge ambtenaren van de EU – waaronder Josep Borell, voormalig buitenlandvertegenwoordiger-, een oproep gepubliceerd eveneens om dat associatieakkoord geheel of gedeeltelijk op te zeggen. Ze verwijzen daarvoor naar de illegale bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem en uiteraard de acties in Gaza en Libanon.
Kaja Kallas aarzelt en er is nog steeds geen meerderheid voor te vinden in de Europese Raad. Er werd eerst gezegd dat men wachtte op een rapport over de situatie in Gaza, dat is er inmiddels en laat geen ruimte voor twijfel. De Raad gaat echter niet overstag, zelfs integendeel. De sancties die werden getroffen tegen een aantal kolonisten op de Westelijke Jordaanoever zou men nu willen intrekken.
De Italiaanse premier Meloni heeft wel geweigerd het veiligheidsakkoord tussen haar land en Israël te vernieuwen.
Nog in Frankrijk
Shawran Jabarin, directeur van Al Haq, één van de oudste Palestijnse ngo’s voor de verdediging van de mensenrechten, mag het land niet binnen. Hij was uitgenodigd door het Europees Parlement om er te spreken voor de Commissie voor de mensenrechten en had afspraken met het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Parijs. Hij kreeg echter geen visa, want was een ‘bedreiging voor de openbare orde en veiligheid’.
Jabarin was vice-voorzitter van de Internationale Federatie voor Mensenrechten.
Al Haq en nog twee andere ngo’s werden echter gesanctioneerd door de Verenigde Staten omdat ze met het Internationale Strafhof zouden samengewerkt hebben voor de veroordeling van Netanyahu en zijn Minister Gallant wegens genocide. Ook 11 magistraten van het Hof en speciaal rapporteur Albanese vallen onder de sancties.
En tenslotte: in Londen werden 500 mensen aangehouden van Palestine Action, omdat de organisatie verboden werd. Een rechtbank verklaarde dat verbod onwettig, maar de regering gaat in beroep en tot dan blijft het gelden.
Wat dit alles betekent is niet alleen dat Israël ongehinderd illegaal mag bombarderen, martelen en doden en dat Palestijnen geen solidariteit verdienen. Het betekent ook dat de vrijheid van vereniging en van vrije meningsuiting zwaar in het gedrang komen in landen die traditioneel de regeringen van het Zuiden met de vinger wijzen voor dergelijke schendingen van mensenrechten. Een zeer bedenkelijke evolutie.
Ondertussen werd Greta Thunberg op de lijst gezet van tien meest invloedrijke figuren in de antisemitische wereld.
Tel dit bij het meer en meer volstrekt negeren van onze sociale en economische rechten (‘artikel 23 van de grondwet aanpassen’) en je komt in een angstwekkende situatie terecht die niemand echt kan willen.
Oh ja, en in Frankrijk wil men het mogelijk maken dat op één mei, dag van de arbeid, wel wordt gewerkt!
