Volgens moraalfilosoof Patrick Loobuyck is de solidariteitsbeweging met het Palestijnse volk “selectief”, “asymmetrisch verontwaardigd”, want tegen de gruwel in Soedan zijn er geen betogingen, boycots en bezettingen. Zoals andere verdedigers van de Joodse etnostaat had ook Bart De Wever het er in de openingsles van Carl Devos over: wél actie voeren tegen de slachtpartijen van Israël, niet tegen andere gruweldaden.
Loobuyck, die al maanden wijst op “de complexiteit” van het (Gaza-)dossier en vindt dat we naar alle stemmen moeten luisteren (lees: ook het standpunt van de genocidairs in Tel Aviv), denigreert in een opiniebijdrage in De Standaard nu het verzet tegen de Palestijnse genocide als “symbolische daden die nauwelijks iets veranderen op het terrein, maar wel begrijpelijk zijn vanuit het verlangen om deugdzaam te handelen, moreel zuiver te zijn en het vuur van de overtuiging brandend te houden.” (zie: https://www.standaard.be/opinies/waarom-we-niet-betogen-tegen-de-gruwel-in-soedan-er-valt-niets-te-winnen-aan-ideologische-identiteit/)
Aan lessen voor de actievoerders tegen de Palestijnse genocide geen gebrek bij Loobuyck: “als we het bloedbad en de humanitaire ramp in Soedan bekijken vanuit een universele gelijkheidsmoraal, dan wringt dat. (…) In principe zou onze morele cirkel niet mogen stoppen bij de grenzen van onze spontane betrokkenheid. Ieder mensenleven is van gelijke waarde, ongeacht hoe ver we medeplichtig zijn of welke emotionele nabijheid we ervaren.”
Dank voor de les, but no thanks. Wie zich beweegt in kringen waar het verzet tegen de Palestijnse genocide leeft, wéét dat er geen sprake is van “selectieve empathie”, maar van frustratie over onze machteloosheid in deze. Om het simpel samen te vatten: onze regeringen werken actief en zeer concreet mee aan de Palestijnse genocide, betogingen hier zetten dus druk op hen; betogingen zijn dus nuttig. Zonder actieve rol van onze regeringen in de Soedanese genocide zijn protestacties hier spijtig genoeg zonder concreet voorwerp, een beetje zoals betogingen voor een abstract doel, “voor vrede” bijvoorbeeld. Spreken van selectieve empathie, zoals her en der pro-Israëlstemmen doen, heeft de facto enkel de bedoeling het verzet tegen de Palestijnde genocide te discrediteren.
